Bald himmelhoch jauchzend…

In de euforie over en na de ISU, verschijnt al snel een bestandje ‘loopkalender jac 2018’ naast de 2017-versie op mijn bureaublad. Het lijkt goed te gaan, en ik mag dus plannen maken. Fijner dan het 2018-excelletje invullen, vind ik het nog om de resterende weekenden van 2017 op een A4’tje onder elkaar te zetten, gewoon met een pen. Te beginnen met alle niet-loopactiviteiten die al vaststaan, die markeer ik met geel, en bij alle andere weekenddagen schrijf ik potentiële loopjes, die ik met roze markeer. De trail- en ultrakalenders worden weer eens gefrequenteerd – zalig!

Maar. Er is een maar. In de laatste 20 kilometers van de ISU kreeg ik wat last van mijn rechtervoet. Te strakke veters, oordeelde ik, en ik veterde mijn schoen wat losser. Na de loop was de voet wat dik, maar na een paar dagen was hij weer tot normale proporties geslonken. De pijn was niet heftig, maar ging ook niet weg. Een ontsteking? Ik deed een poging met ibuprofen en een icepack, maar zonder resultaat. Gek werd ik ervan. Is dit nu wat ze bedoelen met ‘de ouderdom komt met gebreken?’ Lijkt het eindelijk goed te gaan met hamstring en bil, krijg ik dit weer. Houdt het nog een keer op? Na dik twee weken toch maar eens langs Jan Willem. De voet was stijf, concludeerde hij, maar verder leek er weinig aan de hand. Een beetje overbelaste pezen. Hij mobiliseerde en manipuleerde, en stuurde me, gerustgesteld en wel, de deur weer uit.

En warempel, het ging de goede kant op. Ik liep weer wat vaker, ik rekte, ik masseerde, ik voelde nog steeds wel iets, maar het was duidelijk minder pijnlijk dan in de eerste weken. Nog even, en ik zou ervan af zijn.

Er verschenen steeds meer loopjes in de planning, al liet ik er een paar op de korte termijn noodgedwongen toch schieten – uit voorzichtigheid, en soms omdat de inschrijving opeens al gesloten bleek. Maar vanaf eind december tot en met eind februari mag ik weer lekker aan de bak en ik heb er ernstig veel zin in.

Tot ik vandaag de UHT loop, samen met Jos, en de eerste kilometers ook met Ellen. Tot een kilometer of 16, 17, gaat het goed, al voel ik de voet wel. Maar dan krijg ik een stekende pijn in de wreef. Ik moet stoppen, schoen uit, rekken, masseren, en dan gaat het weer een poosje goed. Ik doe de veters zo los dat ik bijna zo m’n schoen uit kan stappen, ook dat lijkt een beetje te helpen. De steken komen een paar keer terug, maar ook zijn er hele stukken dat de pijn goed te doen is. Maar het is wel duidelijk dat het probleem nog niet achter de rug is. Ik begrijp het niet – wat kan er nou toch aan de hand zijn?

Om nou te zeggen dat ik ‘zum Tode betrübt’ ben, gaat wat ver, maar het maakt me onzeker. En een beetje somber. Niet voor het eerst realiseer ik me hoezeer ik het hardlopen nodig heb om me lekker te voelen. Oké dan: nodig líjk te hebben.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen, twijfel. Bookmark de permalink .

3 reacties op Bald himmelhoch jauchzend…

  1. djaktief zegt:

    Herkenbaar dat fysieke kwalen onrust geven. Niet alles is trainbaar. Jouw kwaal ken ik niet. Herkenbaar dat ouderdom met gebreke komt. Ik ben tegenwoordig aan de multivitamine en aan het magnesium en ik ga vaker voor een massage of sauna. Herstellen duurt echt langer dan vroeger. Ik krijg er ook stress van.

    Ik duim voor je. Groetjes,

    Dorothé

  2. Bennie zegt:

    Hai Jacolien,
    Zum Tode betrübt mag je je toch ook “even” voelen! Waardeloos. En dat het onzeker en onrustig maakt kan ik me ook goed voorstellen. Ik ga niet op de stoel van een deskundige zitten en hoop en ga ervan uit dat het, wat er zo maar is/komt, ook zomaar weer weg is/gaat. Maar dat het balen is mag duidelijk zijn. Ik heb mijn keuze gemaakt t.a.v. mijn lies en heb gekozen om bewust min. een half uur langzamer op een marathon te finishen en zo de pijn na afloop onder controle te houden. Alle professionals ten spijt heb ik mijn eigen weg er in gevonden.
    Heel veel sterkte.
    Bennie

    • jacolien1965 zegt:

      Ha die Bennie,
      Ja, nou, eh, heel even dan… Balen is het zeker, en onzeker maakt het inderdaad ook. Maar goed, het kan allemaal veel erger, dat weet ik natuurlijk ook wel.
      Mooi dat jij kennelijk voor jezelf een manier hebt gevonden om je lies te ontzien en tóch je marathons te kunnen lopen. Aan de andere kant jammer dat het rekken en strekken kennelijk toch niet helemaal het ei van Columbus blijkt te zijn waardoor je helemáál van de problemen af bent.
      Ik hoop voor mezelf dat nu maar weer wat meer rust de truc zal zijn…
      Spreek je weer,
      groet,
      Jacolien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s