Controle. Teugels. Dans.

Men moet nog chaos in zich hebben om een dansende ster te kunnen baren.
(Nietzsche)

Het is misschien wel de chaos waar ik bang voor ben. Ik schreef hier al wel eens stukjes over discipline en mijn behoefte daaraan. Van een beetje discipline is nog nooit iemand slechter geworden, placht ik te zeggen. Hardlopen beantwoordde voor mij bij uitstek aan die behoefte aan discipline. Die vier trainingen per week bepaalden voor een belangrijk deel mijn weekritme. Soms moest ik me mijn bed uitschoppen om naar buiten te gaan, maar meestal had ik wel een doel voor ogen waardoor dat toch weer lukte. Ik vertelde mezelf dat ik dit écht leuk vond, ook als ik het even niet zo leuk vond. En natuurlijk vónd ik het ook leuk – lopen is heerlijk, en vooral de lange loopjes in de bergen behoren tot de mooiste ervaringen in mijn leven tot nu toe.

Steeds weer plannen maken voor een nieuw loopje, ergens, langer of korter, binnen of buiten Nederland. Ik realiseerde me wel dat dat in mijn geval een vlucht was, op z’n minst ten dele. Een vlucht uit de vage onvrede die ik vaak voel. Een gezonde vlucht, dat wel. Ik ken ook andere vormen van vluchten (snoepen, drinken, internet), maar anders dan die andere vormen, geeft lopen eigenlijk altijd een goed gevoel, ook achteraf.

Discipline is een manier waarop je de suggestie van controle over je leven in stand kunt houden. Ik kom er steeds meer achter hoe bang ik ben de controle los te laten, terwijl ik tegelijk kan voelen dat ik mezelf juist met die overmaat aan controle klein houd. Er brandt een vuur in me, maar ik vind het ingewikkeld om dat vuur de ruimte te geven. Er zo aan gewend om de teugels in handen te houden, ze soms misschien wat te laten vieren, maar nooit te veel, alles met mate en beheerst. Een relatie met iemand die zijn chaos wat minder onder controle hield/minder onderdrukte (doorhalen wat niet van toepassing is), leerde me al eerder hoe ik én de aantrekkingskracht daarvan kon voelen, én tegelijk doodsbang was voor de heftigheid die deze chaos met zich meebracht. De heftigheid bij die ander, maar natuurlijk indirect vooral voor de heftigheid die ook ik in me heb en die wakker geroepen werd door die ander.

Het is niet zo dat ik bewust besloten heb om te stoppen met de discipline van het lopen. Het is iets wat vanzelf gebeurde, en wat kennelijk past bij hoe de dingen in mijn leven nu gaan. Het lopen was te veel een moeten geworden, te veel iets waaraan ik me vastklampte. Als ik het lopen niet meer heb, wat dán? Nou, dan niks. Het leven gaat gewoon door. Ik merk hoe ik wil zeggen: “ik ben eigenlijk ook een hardloper hoor,” als ik andere hardlopers tegenkom terwijl ik aan het wandelen of fietsen ben; soms loop ik ’s morgens weer ‘gewoon’ een kort rondje, soms geniet ik daarvan, soms niet.

En ik ben gaan dansen. Dat wil ik eigenlijk mijn hele leven al, maar ik heb er nooit serieus een manier voor gezocht en gevonden om die wens tot leven te brengen. Nu doe ik dat wel. Ik kan daar iets in kwijt van het vuur dat ik voel, de chaos die ik onder alle beheersing toch in me heb. En het is een prachtige manier om te oefenen mijn eigen dans in dit leven te dansen, wat een ander daar ook van vindt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen, identiteit, persoonlijk. Bookmark de permalink .

10 reacties op Controle. Teugels. Dans.

  1. bram van der Bijl zegt:

    Het leven is eigenlijk bijna 1 grote vlucht. Het schrijven van een blog is een vlucht, het erop reageren natuurlijk ook! Veel plezier met je nieuwste vlucht: de danserij! 🙂

  2. Bennie de Vries zegt:

    Hai Jacolien,
    Ik hoop dat je een rustpunt vindt in het dansen. Doen waar jij je goed bij voelt. Voor mij is het nog steeds “idioot” veel lopen, echter ik voel me er goed bij.
    Bennie

  3. djaktief zegt:

    Je kent dat stoplicht met ‘don’t run … dance’ Google er maar eens op. Nieuwe en oude dingen doen gewoon zoals het goed voelt maar discipline is ook niet helemaal verkeerd.

  4. Elsa zegt:

    Tja, soms komt de klad er gewoon een beetje in. Lopen, bloggen… Als het “moeten” wordt voelt het toch niet meer zo goed. Best herkenbaar. 😉
    Ik blijf nog wel even doorhuppelen in elk geval, al gaat het na de Great Escape wel even een tandje terug vanwege een aanstaande verhuizing. Hopelijk zie ik jou gewoon weer ergens opduiken. Wellicht weer bij de SallandTrail? Startnummers uitdelen is ook leuk toch? 😁

    • jacolien1965 zegt:

      Ha Elsa, vooral lekker door blijven huppelen, zolang het leuk is en het goed gaat. En wie weet er ook weer een keer over schrijven, dat zou leuk zijn.
      Verhuizing? Wel binnen hetzelfde dorp?
      Startnummers uitdelen is inderdaad best leuk, maar eerlijk gezegd dacht ik na Limburg dat lopen toch een stuk leuker is dan helpen… Dus ik weet niet, sta nog niet direct te juichen eerlijk gezegd. Tijd vult zich ook razendsnel met andere dingen, merk ik 😉

  5. Ernst Jan zegt:

    Herkenbaar Jacolien, bij ons staat het lopen momenteel ook op een laag pitje. En wij zijn ook aan het dansen geslagen, maar dan op de pedalen van onze fietsen.

    • jacolien1965 zegt:

      Ha EJ, wegens vakantie iets latere reactie, maarreh, lopen op een laag pitje? Bij jullie vind ik dat niet zulk goed nieuws eigenlijk. Dan móeten er wel haast blessures in het spel zijn, lijkt me… Nodig een keer iets afspreken om bij te praten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s