Dat stukje over de Adamellotrail móest er komen, voor ik verder kan met m’n blog – zo leek het. Er moet natuurlijk helemaal niks, maar moeten en willen liggen hier dichtbij elkaar, zo lijkt het. Of eerder: moeten uit noodzaak, niet moeten uit dwang. Ik had al meerdere pogingen gedaan, meerdere insteken gekozen, maar het wilde maar niet lukken. En gisteravond had ik in elk geval een begin, en kon ik daar ook een vervolg aan breien. Niet te kritisch zijn, dat helpt. Slapen was vervolgens wel een dingetje… Maar nu dat stukje er staat, mag ik wel weer wat meer samenvattend schrijven – zo een paar dingen die ik kennelijk ook nog kwijt wil, zonder dat ik er een lopend verhaal van maak. Dus: dit wordt even een hap-snapstukje zonder lijn.

Na de loop had ik nog een paar weken een stressreactie in mijn lijf. Ik dacht steeds: dit heb ik nooit eerder gehad, maar in feite had ik nooit eerder een horloge dat me dergelijke informatie gaf, dus ik weet helemaal niet of ik het eerder niet ook had. Ik werd er bijna wanhopig van. Hoge hartslag, en vooral ook terwijl ik sliep heel veel stress. Hoezo dan? Ik slááp verdorie gewoon. Wat ik ook merkte, is hoe zo iets meteen m’n schuldgevoel triggert – ik heb stress, dus ik doe kennelijk iets fout. Omdat ik het ook al had terwijl we nog in de bergen waren, grapte Ditta al dat ik misschien niet tegen (haar) gezelschap kan. Maar ik kan haar geruststellen, het hield ook aan toen ik weer gewoon rustig thuis was 🙂 En voor mijn eigen geruststelling stopte het ook zomaar weer, na 2 à 3 weken.

Het schrijven van een stukje over die loop was denk ik moeilijk omdat ik weinig echte highs & lows had onderweg. Ik heb beslist gezien hoe mooi de omgeving was, maar van euforie of ontroering was nauwelijks sprake. Aan de andere kant had ik het beslist zwaar, maar dat leverde geen grote innerlijke strijd op. Het gevoel was dus wat vlak, over het algemeen. Overigens staat er een filmpje op youtube waarin ik ‘optreed’ (even een gesprekje heb met iemand met microfoon), en daarin ben ik toch tamelijk enthousiast – zo heel vlak zal het toch niet permanent geweest zijn. Maar goed, hoe dan ook, het was wat het was. Ik had eerlijk gezegd ook wat moeite om tevreden te zijn na afloop. Ik schreef al: ik had gehoopt dat het wat makkelijker zou gaan. Maar ook: ik ben als 26e vrouw gefinisht, van de 36 (plus 11 DNF’s). Eerste vrouwen (meer dan) 10 uur sneller dan ik! Zij 14, ik 24 uur! Ja en? Wat kan het me schelen verdorie! Waarom kan ik nou toch niet gewoon blij zijn met wat ik gedaan heb? Ruim een week later, als ik thuis de uitslagen nog eens nader bekijk, zie ik wel dat ik überhaupt de oudste vrouw aan de start was. Kom op Schreuder, wat wil je nou toch. Wees blij, alsjeblieft. Maar onderweg heb ik ook een dubbel gevoel bij de aanmoedigingen die ik krijg. Zoals wel vaker bij deze lopen, heb ik het idee dat vrouwen nog nét even wat meer aanmoedigingen krijgen dan mannen. Al ben ik erg van mannen en vrouwen gelijk, die extra aanmoedigingen laat ik me graag aanleunen. Maar deze keer heb ik het idee dat ik nog wat extra ‘complimenti’ toebedeeld krijg, vanwege m’n grijze haren. En, ja sorry, het is superstom, ik weet het, maar ik vind dat haast een beetje beledigend. Alsof het zo bijzonder is dat ik dit op deze leeftijd nog doe. Maar waarom in vredesnaam zou ik dat niet doen of kunnen? Nou ja, daar zit duidelijk een gevoeligheidje waar ik mezelf nog niet eerder zo op heb betrapt.

Toen ik dat stukje gisteren het web op had gebonjourd, en wel voelde dat er een lichte ontevredenheid in doorklinkt, schoot door me heen: wat moet er dan gebeuren om wél tevreden te zijn? Vandaag kwam er een antwoord, in de vorm van een goed gelopen halve marathon (Doetinchem). Het zou eigenlijk een activiteit zijn met een redelijke afvaardiging van de club, maar uiteindelijk staan we er slechts met z’n drieën. Pieter trekt z’n eigen plan, maar Jan is niet van z’n voornemen af te brengen om samen te lopen. En dat gaat goed, we lopen een mooi, gelijkmatig tempo en ik heb niet het gevoel dat ik opgejut word (daar was ik een beetje bang voor). Toen ik het evenement in Garmin Connect zette, gaf ie als prognose > 1:52. Mijn streven was < 1:50 en de laatste weken zakte de prognose naar < 1:48. Het gevaar is wel dat ik dat dan natuurlijk ook op z’n minst wil halen, liefst zelfs verbeteren 🙂 Maar officieel bleef m’n streeftijd onder de 1:50, en 1:55 als tamelijk veilig plan b. De eerste kilometers gaan langzaam, door de drukte. Maar daarna tikken we de ene na de andere kilometer in rond de 5 minuten weg. Heel even denk ik: toch nog proberen die 1:45 te halen? Maar nee, dat is echt niet realistisch en ik wil óók nog een beetje lekker lopen. Het wordt inderdaad ook zo al toch wel zwaar, in de tweede helft. En de laatste kilometers nog een serieuze versnelling inzetten lijkt geen haalbare kaart (nog wel een kleintje). Finish na 1:46:24. En nu ben ik echt dik, heel dik tevreden. Gelukkig maar, het kan dus wél.

Goed, ik ben dus lekker bezig. Twee weken na de trail liep ik hier in Nederland alweer een marathon – een Funrunnerloopje, dus niet per se op snelheid, maar dat wil niet zeggen dat het niet de ene keer lekkerder gaat dan de andere. Dit was een heel lekkere. Aanstaande zaterdag in het Montferland weer eentje. En ik rijd in november een keer naar Luxemburg voor een trail. Best decadent, maar ik doe het gewoon. Heb er weer helemaal zin in!