Ie wie waai weg

“De Berenloop gaat niet door.” Zwager Gosse leest op neutrale toon een sms’je van een vriendin voor, aan de ontbijttafel op zondagmorgen. Wij, de drie zussen, reageren alsof we door een wesp gestoken worden. Hè, echt? Is dat mogelijk? Dat kán toch niet? Maakt de vriendin in kwestie geen grapje? Oké, het waait, het waait zo hard dat het bereik van onze telefoons sinds zaterdagavond nogal wankel is, maar geen Berenloop, terwijl het nu net, eindelijk, vaststond dat we we echt alle vier zouden starten – ik op de hele, de anderen op de halve…? Gosse belt de boodschapper van het slechte nieuws. Nee, het is geen grapje. Dat de hele niet door zou gaan, was zaterdagavond zelfs al bekend (maar bij Omrop Fryslân hoorden of lazen wij er niets over, zodat wij in zalige onwetendheid de nacht in gingen en ik gewoon een van mijn gebruikelijke pre-marathondromen had), en vanmorgen is besloten ook de halve af te gelasten.

Mijn eerste reactie is dat ik ‘m toch ga lopen. In grote lijnen ken ik de route, en de pijlen staan op de weg, dus ik zal mijn weg wel kunnen vinden. Vervolgens bedenk ik dat ik me misschien beter vandaag kan sparen, en kan kijken of ik volgende week ergens een marathon kan lopen, om toch nog dat pr in de wacht te slepen, waar ik eigenlijk voor vandaag op gehoopt had. Ik weet echter dat dat geen strak plan is. Het is de laatste weken vooral een kwestie geweest van zo heel mogelijk blijven tot de Berenloop, en daarna rust in de tent voor het broodnodige herstel. Het is niet handig dat herstel nu weer met een week uit te stellen. Een optie is om met de andere drie de halve te gaan lopen. Van hen heeft echter Gosse rugklachten, heeft Ada griep, en heeft Ditta in de trainingen niet verder gelopen dan een kilometer of 13 – en zij zijn dan ook van plan om heel rustig te gaan lopen, waarbij het dan ook nog onzeker is of ze ‘m zullen uitlopen. Daar heb ik weinig zin in – als ik ga lopen, wil ik graag een beetje doorlopen, zeker als de afstand ook nog eens gehalveerd wordt.

Over het besluit om in ieder geval te beginnen met de oostelijke lus van de marathon, hoef ik niet lang na te denken. Of ik ‘m dan helemaal loop, of dat ik na die lus afbuig naar ons huisje in Formerum, kan ik altijd later nog beslissen. Aan de ene kant denk ik dat het misschien wel slim is voor mijn lichaam om niet de volle 42 kilometer te gaan lopen, aan de andere kant had ik me erg verheugd op het rondje, en had ik ook graag willen zien wat er mogelijk was qua snelheid. Ik loop met Ditta naar de fietsenverhuur om onze rugzakken in te leveren, die wij dan ’s avonds bij de boot kunnen oppikken. Ditta loopt terug naar het huisje, en ik druk het startknopje van mijn horloge in en begin te lopen.

Ik ga de polder in richting de Waddendijk, om daar ergens de route op te pikken. De eerste kilometer denk ik nog dat het maar goed is dat ik geen marathon hoef te lopen vandaag – het voelt zwaar en ik kan me niet voorstellen dat ik op het gewenste tempo zou kunnen lopen. Dan sla ik echter linksaf, en krijg ik de wind in de rug. Voortgeblazen word ik, en ik loop lekker hard. In een wedstrijd zou dat misschien niet slim zijn geweest, om zo hard van stapel te lopen, maar nu het toch allemaal niet zo officieel is, waag ik het erop. Ik moet een beetje reserve opbouwen voor de tegenwind die mij te wachten staat wanneer de route westwaarts buigt. Ik ga lekker, ik heb er plezier in, en ik krijg steeds meer zin om toch gewoon de hele te lopen, en te proberen dat in een beetje behoorlijke tijd te doen. Voorbij Oosterend loop ik de duinen in en ik heb nog een paar kilometer respijt voor de route onverbiddelijk naar het westen buigt, en het buffelen wordt tegen de wind in.

Daar op de hoek, middenin het duingebied, staan een paar dixies op een kar, nutteloos, troosteloos. Enkele kilometers verderop word ik ingehaald door een auto van de organisatie, die de kilometerbordjes aan het opruimen is (niet de auto, maar degene die ‘m bestuurt dan). Ach ja, zo gaat het. Ik loop nog steeds lekker terwijl ik luid ademend probeer mijn tempo hoog te houden. Dat laatste valt niet mee. Er valt een korte, maar hevige bui, en ik voel hoe ik in een mum van tijd ijskoud word. Stoppen om een jasje aan te doen? Nee, de bui houdt even plotseling op als hij begon. Het is een lang stuk, zo onbeschut door de duinen, en al gaat het lekker, ik ben toch blij als ik het Hoornse bos nader. Even wat beschutting, even wat ontspanning. Landinwaarts over de weg, en dan via het fietspad weer richting het westen. Bij de schuur van Staatsbosbeheer weer de duinen in, richting zee. Weer bikkelen tegen de harde wind in, ik loop nog steeds in aardig tempo door, haal steeds groepjes lopers in, maar van het ene op het andere moment is de fut eruit. Ik heb er ongeveer 20 kilometer op zitten, en ik moet iets eten, zo te voelen. Dat is geen probleem, ik heb genoeg bij me, maar opeens weet ik niet meer zo zeker dat ik de hele marathon ga lopen. Waarom zou ik? Een pr gaat niet lukken, zoveel is me wel duidelijk. Is het niet veel slimmer om dan toch maar van de omstandigheden gebruik te maken en mijn lichaam wat minder te belasten? Heup en hamstring zijn luid en duidelijk aanwezig. Niet zo erg dat ik de 42 kilometer er niet mee zou hebben kunnen vol maken, maar wat win ik ermee dat koste wat kost te doen?

Grappig, gedurende ongeveer anderhalf uur ben ik ervan uitgegaan dat ik tóch de hele marathon zou lopen, en in een fractie van een seconde besluit ik om de afslag naar Midsland straks rechts te laten liggen en naar ons huisje te lopen. Wel stop ik nog even om een gel te pakken, want zelfs voor die laatste paar kilometers door de duinen heb ik te weinig energie (en de houdbaarheidsdatum van de gels is verstreken, dus ze moeten op – ook niet onbelangrijk). Dat stoppen is dan wel weer jammer voor het gemiddelde tempo. Dat zakt nu onder het beoogde marathonprtempo. Nou ja, dat tempo zou ik onder deze omstandigheden toch niet hebben weten vast te houden. Na ruim twee uur en ruim 23 kilometer pak ik de sleutel van ons huisje onder de mat vandaan. Ik heb het huis nog een poosje voor mij alleen – heerlijk.

Zussen en zwager komen enthousiast terug na hun halve marathon. Ze hebben ‘m alle drie uitgelopen, en zijn blij. Natuurlijk is het jammer dat de echte loop niet doorging, maar wij zien een groot voordeel in het thuis kunnen douchen, daar nog even wat kunnen eten en drinken, het niet zo hoeven hannesen met bagage en waardevolle spullen, het op ons dooie akkertje aan het eind van de middag naar West kunnen fietsen. Ik heb een beetje een dubbel gevoel over mijn beslissing. Heel verstandig, ongetwijfeld, maar ja, wie wil er verstandig zijn? Erg stoer is het niet. Toch is ook dat juist iets wat ik wil oefenen, dat ik niet altijd stoer hoef te zijn.

Ik heb het deel langs het strand gemist en baal er lichtjes van dat ik nu de golven niet heb gezien. Gelukkig heb ik wat energie en genoeg tijd over en terwijl de anderen zich gaan douchen, fiets ik nog maar even naar het strand om ook daar de storm nog even mee te maken. Heerlijk om de woeste zee te zien en een poosje tegen de wind aan te leunen. Het is goed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

5 reacties op Ie wie waai weg

  1. djaktief zegt:

    Geen Berenloop maar wel een beregoed blog van een goede loop. Verder goed herstel gewenst.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Jezelf de blubbers getraind en dan niet doorgaan. Da’s een verschrikkelijk kouwe douche!!

    • jacolien1965 zegt:

      Dag Tiny,
      Ja, dat is zeker een onaangename verrassing; zeker als de Berenloop echt het hoogtepunt van het loopjaar voor je zou zijn, dan is het wel heel zuur als ie niet doorgaat. Zelf kan ik het (tot mijn eigen verbazing) redelijk relativeren, maar dat komt denk ik doordat ik al vrij veel gedaan had, eerder dit jaar.
      Voor mij geldt: een paar maanden rust, en dan een nieuw jaar, nieuwe kansen.
      Groet,
      Jacolien

  3. Bos Haas zegt:

    geweldig !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s