Leuk hoor, lopen

Denk vooral niet dat ik het niet leuk vind, al dat hardgeloop. Als ik het niet leuk zou vinden, zou ik het niet doen tenslotte.

Toch?

Vandaag loop ik de derde zondagse duurloop op rij die mij, eh, wat zwaar valt. Na precies negen minuten ben ik weer terug bij mijn voordeur. Een absoluut dieptepunt. Ik ben voor vertrek al twee keer naar de wc geweest, maar voor ik de straat uit ben, voel ik de krampen in mijn buik alweer. Negeren maar, gaat vanzelf over. Het wordt erger. Ik moet de hele stad nog doorkruisen voor ik in de duinen ben en ergens fatsoenlijk een bosje kan opzoeken. Ik ben bang dat ik dat niet ga redden, en keer om.

Ik sta mezelf de gedachte aan een terugkeer in bed niet toe, en ga braaf voor de tweede keer de deur uit. Nu gaat het beter. De stad door zal nooit mijn favoriete bezigheid worden, maar ach, het heeft na al die jaren van lange duurlopen ook wel iets vertrouwds. Bij Overveen wordt het mooi. Langs de Brouwerskolk omhoog, en iets later bij Koevlak de Kennemerduinen in. Bij ’t Wed staan al veel fietsen; zó laat ben ik nou toch ook weer niet? Er is een clubje mensen aan het zwemmen – maffe lui, die triatlonners.

Ik volg blauw, met hier wat mul en daar wat steil. Ik ben inmiddels weer alleen op de wereld, en heb het aardig naar mijn zin, al zal ik niet beweren dat het lopen erg gemakkelijk gaat. Bij Parnassia het strand op, zuidwaarts. Weer heb ik op het strand tegenwind. In deze richting loop ik dit rondje nou eenmaal het liefst, en ik denk ook altijd maar dat het goed is om het jezelf niet al te makkelijk te maken. Het strand is breed, het zand is hard, de zon doet z’n best en geeft glans aan de golven en aan het leven. Ik bedenk dat het onzin is dat ik altijd beweer dat ik geen strandmens ben, natuurlijk ben ik dat wel. Dit is toch prachtig?

Na een paar kilometer weet ik weer zeker dat ik geen strandmens ben. Er komt geen eind aan, lijkt het wel. En die wind wil ook niet echt stoppen met waaien. Ik verwacht de kop van een mtb-strandrace van Hoek van Holland naar Den Helder tegen te komen, waar vriend Ton vandaag aan meedoet, maar voor de snelste fietsers bij de zuidpunt van Zandvoort zijn, ga ik daar van het strand af.

De Waterleidingduinen in, vertrouwd terrein. Bij het bankje aan het betonplatenpad besluit ik om heel even het horloge te pauzeren en iets te eten. Of nee, eerst de bosjes in, want inmiddels rommelt het weer in mijn buik. Dan ga ik éven op het bankje zitten, en trek er zelfs een jack bij aan. Ik ben wat rillerig, voel me niet echt top. Ik probeer, door even te gaan zitten en van de rust te genieten, het gevoel van ‘moeten’ er wat vanaf te halen, van dit loopje. Al te lang gun ik mezelf daar echter geen tijd voor, want ik ‘moet’ nog wel ruim 15 kilometer lopen voor ik thuis ben. Als ik me weer in beweging heb gezet, duurt het een poosje voor ik me weer enigszins behaaglijk voel.

De rest van de route is vaste prik – ofwel op de fiets, als ik vanaf de Oase loop, ofwel lopend, als ik, zoals nu, van huis vertrek voor een iets langere duurloop. Via Leyduin, Manpad, Groenendaal, stukje stom door Heemstede, en vervolgens weer mooi langs het Spaarne. Ik weet hoe ver het is, en toch kan ik de verleiding niet weerstaan om telkens weer op mijn horloge te kijken hoe ver ik nog moet. Natuurlijk haal ik het, dat is altijd zo, en toch weet ik dat onderweg niet altijd zo zeker. Het lijkt soms zo’n eind. Ik vraag me af waarom ik ook alweer bedacht had dat het leuk zou zijn om eind november een marathon te lopen.

Kortom: de hoogste tijd om te gaan taperen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Leuk hoor, lopen

  1. Ditta zegt:

    Mooie beschrijving van het belang van de omgeving voor de hardloper.
    Enne, heb je niet gewoon een griepje onder de leden?

    Ditta

    • jacolien1965 zegt:

      Ha zus, je hebt me (terug)gevonden, gezellig. En meteen ook maar een thema ontdekt in mijn stukje…
      Geen griep, gewoon een fysiek iets mindere dag; dat hoort er bij soms, naar het schijnt.
      x

  2. djaktief zegt:

    Het kan allemaal… zwoegen, genieten, sukkelen, stuiteren, zwalken en dat is het mooie van lopen dat het allemaal mag… soms zelfs op hetzelfde traject. Het is wat het is.

    Groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s