Oliebollen

In reactie op de uitnodiging van Willem en Annemarie voor een Oliebollenmarathon op oudejaarsdag, schrijf ik aan Annemarie heel genuanceerd dat het me ontzettend leuk lijkt, en dat ik graag mee zou willen lopen, maar dat het me jammer genoeg niet zo verstandig lijkt om te doen. “Leuk dat je meedoet,” schrijft Annemarie terug, “ik zet je op de lijst.” Tja, tegen zoiets heb ik geen verweer, dus op mijn beurt schrijf ik de Oliebollenmarathon op mijn lijst met hardloopplannen. Roze gemarkeerd, want ingeschreven. Een voordeel is dat het zes rondjes zijn, dus ik kan altijd nog besluiten om na vier, of na drie (of na twee of een) rondjes uit te stappen.

Ik kan me er de avond van tevoren moeilijk toe zetten mijn spullen te pakken. Ik mis de gretigheid die ik anders toch meestal wel heb, voor een georganiseerd loopje. Mijn gestel is nog volkomen verzadigd van de zes uur in Heerde, een paar dagen eerder. Afgezien van wat stijve bovenbenen kan ik echter geen enkele reden verzinnen waarom ik morgen niet zou gaan, dus ik doe maar gewoon wat ik moet doen, zoals onder andere de wekker op een veel te vroeg tijdstip zetten. Tijdens de autorit naar Boxmeer neemt mijn enthousiasme nog niet substantieel toe. Het is donker, ik ben slaperig en wat is het een eind rijden. Uit ervaring weet ik echter dat de kans ongeveer nihil is dat ik het niet naar mijn zin zal hebben, zodra ik de anderen ontmoet heb en aan het lopen ben.

En naar mijn zin heb ik het. Het is zo’n dag waarvan elk aspect lijkt te onderstrepen wat Remco Campert in 1961 al schreef, namelijk dat het leven vurrukkulluk is. Willem en Annemarie zijn schatten, de hulptroepen zijn dat ook, de lopers zijn vrij van iedere vorm van poeha, de verzorging vanuit de garage van Annemarie is geweldig, de oliebollen zijn warm en perfect, de route is deels door het bos en modderig, deels door het bos en goed te belopen, deels door het weiland, deels over asfalt en toch best aardig, deels over asfalt en, hm, ach, nou ja, eigenlijk niet zo fraai, maar zometeen gaan we het bos weer in, dus het maakt niet zoveel uit. Zelfs over het feit dat het rondjes zijn, ben ik enthousiast. Zo’n rondje van 7 kilometer is elke keer goed te overzien, en het aantal van zes is dat ook. Natuurlijk loop ik ze alle zes, makkie 😉 .

De eerste twee rondjes loop ik samen met Lianne. Wij kennen elkaar sinds mijn eerste Willem-en-Annemarie-loopje, nu 2,5 jaar geleden, toevallig ook vanuit Annemaries woning in Boxmeer. Sindsdien hebben we elkaar regelmatig getroffen bij een loopje, en altijd hebben we wel even met elkaar gepraat, maar naar mijn idee nooit zo lang als vandaag. Soms heb je dat met mensen, dat je elkaar eigenlijk niet eens zo goed kent, maar elkaar wel graag mag. Dat heb ik met Lianne. Het is dus fijn om met haar op te lopen, maar toch loop ik in het derde rondje bij haar vandaan. Niet bewust, maar zo gaat het. Ik loop vandaag lekker, zij niet, dat maakt het verschil.

En het blijft lekker gaan, het is een wonder. Natuurlijk loop ik langzaam, maar dat mag ook wel. Ik ben niet van plan om alles eruit te persen wat erin zit, dat dient geen enkel doel. Tijdens het laatste rondje krijg ik het wat zwaarder, maar niet te vergelijken met hoe ik het in Heerde had. Ik loop voorzichtig op de modderige stukken, ik heb geen zin om onderuit te gaan, en aan een gebrekkige coördinatie merk ik dat ik moe ben, maar zodra ik weer stevige grond onder mijn voeten heb, vind ik dat ik wel weer een beetje door kan lopen. Dik tevreden finish ik, en dat ziet er dan zo uit:

DSC_0331

Het is nog geen oudejaarsavond, maar het grootste feest heb ik al achter de rug.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

5 reacties op Oliebollen

  1. Elsa zegt:

    Hahaha, anders loop je op de laatste dag van het jaar nog even een marathon!
    Wel een mooie manier van inschrijven, sommige mensen kunnen kennelijk heel goed tussen de regels door lezen. En een prachtige finishfoto op de koop toe, wat wil je nog meer?
    Veel loopplezier in 2015!

    • jacolien1965 zegt:

      Dank je, Elsa, jij ook veel loop- en ander plezier in 2015.
      Ja, wat een luxe hè, om ‘zomaar’ nog even een marathon te kunnen lopen. Ik was ook blij verrast dat het zo goed ging. Ik liep rustig; dat maakte het, in combinatie met de afwisselende ondergrond, fysiek goed te doen. En de entourage maakte dat het mentaal ook eenvoudig ging. Nou ja, en kennelijk was het gewoon zo’n dag waarop het lekker gaat… Die mazzel heb je soms, gelukkig.

  2. djaktief zegt:

    Mooi verslag van je oliebollenmarathon en leuk om nu eens een foto te zien van de blogger/renner. Goed herstel en een mooi loopjaar gewenst.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Lianne zegt:

    Werd door Annemarie op jouw stukje geattendeerd. Goed geschreven!!! Leuk om te lezen 🙂 Tot bij Willem en Annemarie. Groetjes, Lianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s