Nat

Woensdag. ’s Morgens naar een afscheidsdienst voor een medestudent. Mijn leeftijd, ontzettend aardige vent, vader van twee kleine kinderen. Klopt helemaal niks van. ’s Middags zit ik als een zombie op het werk. ’s Avonds regent en waait het. Zelden zo weinig zin om naar de baan te gaan. Maar: nait soez’n, woensdag is baantrainingdag, geen gelul.

Het weer valt reuze mee. Het miezert, en ik ben de enige van mijn groepje van vier die het niet koud heeft. Mazzeltje. Toch bedenk ik dat ik donderdag met de auto naar Amstelveen zal gaan in plaats van met de fiets, als het ’s morgens nog steeds regent. Ik hoor het ’s nachts steeds regenen en weet dus dat ik met de auto zal gaan. Toch trek ik mijn fietskleren aan als ik opgestaan ben. Geen gelul, fietsen is lekkerder dan filerijden. Regenpak aan.

Op de heenweg regent het de hele tijd. Drijfnat kom ik aan. Mijn kleren en schoenen kunnen op het werk gelukkig drogen, en tegen half zes trek ik alles droog weer aan. Nee, niet alles, de regenbroek kan uitblijven, want het is droog. Dat blijft het de eerste helft van de tocht naar huis, maar het gebrek aan water wordt meer dan dubbel en dwars goedgemaakt tijdens de tweede helft. En als om mij te sarren, is ook de wind opgestoken – of is hij gedraaid? Had ik de eerste helft het gevoel dat ik eindelijk weer eens een beetje vooruitkwam, heb ik de tweede helft het gevoel dat ik stilsta. Het is gewoon idioot, zo hard als het regent. Herman van Veen begint te zingen in mijn hoofd, hij komt alleen jammer genoeg niet verder dan “Lekker buitje, zeiden de mensen…” Thuis is er godzijdank een warme douche.

Tijdens mijn loopje vrijdagmorgen in het donker zie ik een vage maan achter de wolken. Ook spettert het een beetje, maar dat mag geen naam hebben. Het enige dat niet deugt, is dat ik te warm gekleed ben. Als ik na de training (en na douche en ontbijt) op de fiets stap om naar Henny te gaan voor een kuitmassage, zie ik donkere wolken boven Haarlem. Geen rekening gehouden met regen, en dus geen regenkleding aan. Niet helemaal droog kom ik over.

Zaterdag rustdag. Hèhè.

Zondag onder de best denkbare weersomstandigheden een heerlijk rondje (halve-marathonlengte) door de duinen. Bofkont. Desondanks de rest van de dag moe en lamlendig. Voor de zoveelste keer de band van mijn fiets in de hoop dat ik hem er nu zonder vouwen en bobbels weer om kan leggen. Even later begint het te regenen.

Morgen maar eens kijken of de auto wil starten. Lekker gemakzuchtig. Lekker droog.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s