Belangrijk?

Ik kan het wel zo makkelijk schrijven, dat wat je doet, er in wezen niet echt toe doet, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik er ook altijd zo gemakkelijk naar kan leven. Kijk, dat hardlopen een spel is, dat vind ik niet zo heel ingewikkeld om te blijven zien, maar dat ook de studie een spel is, inclusief het geploeter met een scriptie, en dat ook het werk waar ik mijn brood mee verdien een spel is, daarmee ligt het toch wat ingewikkelder. Nou is werk momenteel niet echt een item. Ik neem tijdelijk voor lief dat ik werk doe dat mijn hart niet heeft, maar dat ook weer niet vervelend is om te doen, en dat me veel vrijheid (in de vorm van vrije tijd, zodat ik lekker veel kan hardlopen) geeft. No big deal.

Maar die studie hè, die studie. Amai.

En dan gebeurt het zomaar dat je een docent op de faculteit tegenkomt met wie je ook facebookbevriend bent, en dat ze dan tegen je zegt: “Hee, ik dacht dat jij alleen nog maar aan het lopen was.” En een vriend van je die zegt dat hij dacht dat die scriptie van je al lang klaar was. En wacht, gaf hij je een poos geleden ook niet, nota bene, een hárdloopboek, in plaats van, zoals gewoonlijk, een oosters-filosofisch boek? En die vriendin, die opmerkt dat het zo lekker gaat met hardlopen bij je, en dat je dan denkt: ja maar, ja maar, dat hardlopen is best leuk en aardig, maar ik ben eigenlijk vooral met mijn scriptie bezig – ging het daar maar net zo lekker mee.

Dat ik vooral over hardlopen schrijf, wil dus niet zeggen dat ik hardlopen belangrijker vind dan filosofie en studie, maar gek genoeg betekent het juist dat het me niet zo goed lukt die studie óók als een spel te zien. Op de een of andere manier is mijn zelfbeeld veel nauwer verbonden met mijn studie, en voel ik me dus kwetsbaarder als ik daarover schrijf. Bovendien, ik moet het toegeven, voelde het misschien ook een beetje als falen dat het maar niet wilde lukken, met dat kreng van een scriptie – terwijl het hardlopen over het algemeen best lekker gaat. Nou ja, en op momenten waarop het dáár niet zo lekker gaat, schrijf ik er makkelijker over, omdat ik me er minder mee verbind. Dus.

“Voelde”??? Ja, inderdaad, dit staat in de verleden tijd. Ik schreeuw het niet van de daken, maar mijn scriptie is af. Sinds gisteren. Ik wacht nog op de grote blijdschap.

En ondertussen ben ik aan het herstellen van mijn bergloopje. Ik weet dat daar een week of zes voor staat, maar het valt me toch een beetje tegen dat vier weken na dato mijn rusthartslag nog een aantal slagen hoger is dan wat ik als normaal beschouw. Ik ben na een paar weken voorzichtig weer begonnen met lopen, maar zo nu en dan sla ik nog een training over. Moet kunnen. De geïnteresseerde loper is het misschien opgevallen dat mijn pagina met loopplannen niet verder reikt dan 12 juli jongstleden. Ik heb wel wat ideeën, maar wacht er nog even mee die ideeën om te zetten in plannen. Eerst die vermoeidheid mijn lichaam uit.

Over belangrijk. Vorig jaar na mijn bergloopje, wist ik wat mij te doen stond. Mijn bovenbenen moesten sterker worden, zodat die in de afdalingen niet zo snel zouden verzuren. En als ik sneller wilde zijn tijdens zo’n loopje, viel er ook nog wel wat te winnen door korter bij de verzorgingsposten te blijven hangen. Dit jaar ging het met de bovenbenen een stuk beter. Naar mijn idee heb ik helemaal niet zoveel meer heuvelwerk gedaan dan vorig jaar, maar kennelijk maakten die Middenduintrainingen en die ene mul-zand-heuveltraining in de Waterleidingduinen toch verschil. En de squats, al doe ik die een beetje besmuikt en onder het motto: baat het niet, het schaadt hopelijk ook niet. Maar het terrein was ook lastiger dan vorig jaar, waardoor de afdalingen wellicht wat voorzichtiger gingen, zodat ik ook daardoor minder verzuurde. Wat de verzorgingsposten betreft: bij de eerste twee posten ben ik relatief snel doorgelopen. Daarna interesseerde het me eerlijk gezegd geen moer meer, en bleef ik hangen zo lang als goed voelde, hoe vaag dat als criterium ook is.

Over belangrijk. Ik was 125e finisher van de 173 finishers, 9e van de 10 gefinishte vrouwen. Niet echt iets om indruk mee te maken. Maar hoe onbelangrijk ook, stiekem vind ik het toch erg leuk dat ik een van de finishers ben, terwijl meer dan 50% heeft moeten uitstappen. En dat ik een van de 10 vrouwen ben die gefinisht zijn, terwijl er 27 van start zijn gegaan. Dus dat heb ik nu toch even en plein publique gezegd.

En dat ik dan tóch achteraf denk: had dat nou niet wat sneller gekund? Steil bergop, daar laat ik veel liggen, naar mijn idee. Daar wil ik komend jaar graag aan werken, dat ik daar sneller op word. Krachttrainingen? U zegt het maar. En wederom: korter bij de verzorgingsposten blijven hangen misschien. Dat kan. Maar ik weet nu eigenlijk al: als ik volgend jaar weer zo’n dag, of misschien wel twee dagen, door de bergen loop, vind ik het wel best. Dan kan het me helemaal niks schelen hoe lang ik erover doe (zolang ik me maar geen zorgen hoef te maken over de cut-off times). Presteren is mooi, maar alleen zolang het bijdraagt aan het plezier, en niet als het er ten koste van gaat. Zoiets.

Zo nu en dan denk ik aan de tocht terug. Vooral het gedeelte rond de Grote Sint-Bernhard heeft indruk op me gemaakt. Wat voelde ik me gelukkig, toen ik daar liep. Wat een zegen, om zomaar 28,5 uur achter elkaar door de bergen te kunnen lopen. Ik verheug me op volgend jaar.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in filosofie, hardlopen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Belangrijk?

  1. Els Priester zegt:

    Hoi Jacolien,

    Wat je schrijft is weer zeer herkenbaar! En wat fijn dat die scriptie af is. Ik heb net m’n bachelorscriptie af en het was mooi om deze te schrijven vanwege mijn fascinatie voor het onderwerp, maar wat een bevalling.. Altijd dat spook in je hoofd dat zegt: Moet jij niet schrijven? Ben jij daar eigenlijk wel slim genoeg voor? Bij mij gaat mijn studie ten koste van het lopen. Ik schipper constant wat leidt tot te weinig snelheid en kracht en soms ook een blessure. Maar zowel studie als hardlopen in de natuur heb ik nodig, het houdt me in evenwicht. Hoe ik dat het komende jaar ga oplossen, moet ik maar zien.. Jij hebt in ieder geval geweldig gepresteerd, maar het gaat natuurlijk voornamelijk om dat geluksgevoel wat het lopen of die scriptie je geeft. Want heus, dat gevoel over die scriptie komt volgens mij nog wel!
    Goed gedaan!

    Els

    • jacolien1965 zegt:

      Ha Els, dank je wel voor je reactie – lief van je. Tijdens de eerste jaren van mijn studie had ik er niet zoveel moeite mee om minder te sporten; ik was zó enthousiast over de studie, dat ik er veel voor over had (al vond ik het ook toen natuurlijk wel eens moeilijk de discipline op te brengen om ’s avonds en in de weekenden in de boeken te duiken). En door omstandigheden was ik toen ook nog een tijdje juist een beetje klaar met het lopen. Die bachelorscriptie was bij mij ook niet een probleem, inderdaad ook doordat ik schreef over iets dat mij werkelijk boeide.
      In het mastertraject heb ik een aantal onhandige keuzes gemaakt, waardoor ik daar niet zoveel plezier aan heb beleefd als had gekund. Dat eerste jaar, anderhalf jaar, waarin ik nog gewoon vakken volgde die ik kon afronden met een paper, ging het nog wel, maar toen vervolgens die scriptie maar niet van de grond kwam, toen werd het lastig. En dan gaat bij mij toch een rol spelen dat ik ook niet echt enthousiast word van (het grootste deel van) mijn werk. Uit nood móest ik toen wel weer marathons gaan lopen, en toen dan ook meteen maar verder. Ik moest toch érgens wat voldoening uit halen, en misschien ook wel ‘scoren.’ Ik ben bang dat bij mij de laatste jaren de scriptie (althans: de tijd die ik daaraan besteedde) wat geleden heeft onder het hardlopen, maar ik zie ook dat ik het niet echt op een andere manier had kunnen doen.
      Wat jou betreft, denk ik dat je een prima keuze maakt door prioriteit te geven aan de studie en voor lief te nemen dat het lopen daardoor op een iets lager pitje staat. De tijd waarin je daar weer alle tijd voor hebt, komt vanzelf weer. Of niet, en dan is dat waarschijnlijk ook niet erg, omdat dat betekent dat je ergens anders voor kiest.
      Succes nog even met jouw laatste loodjes voor je fris aan je master mag beginnen.
      Jacolien

  2. Elsa zegt:

    Gefeliciteerd met het afronden van je scriptie. Ik kan me voorstellen dat het wel oplucht dat die nu af is, zoiets blijft toch altijd in je achterhoofd hangen.
    En die bergloop, daar mag je zeker trots op zijn. Ik vind het een knappe prestatie.
    Nu een baan zoeken waar je meer voldoening uit haalt?

    • jacolien1965 zegt:

      Ha Elsa, dank je wel! De scriptie hing wel iets meer voor- dan achterin het hoofd hoor 😉 . Maar ja, dan zou je helemaal opluchting verwachten, maar die voel ik nog steeds niet echt – al was het wel heel lekker om eens nagenoeg zonder schuldgevoel de krant en een goed boek uit te kunnen lezen, afgelopen weekend. De echte blijdschap komt misschien na het eindgesprek, als het écht klaar is (en ik dat felbegeerde [om even een lekker clichéwoord te gebruiken] papiertje in mijn handen heb).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s