Kilometers vreten in Salland

En soms gaat het dan zomaar weer opeens lekker. Het begint er al mee dat ik als een blok slaap in het logeerbed bij mijn ouders, de nacht voorafgaand aan de Sallandtrail. Op vrijdag ben ik bekaf. Ik wandel een stukje met mijn moeder door het Wierdense veld, en als zij omkeert, loop ik nog een paar honderd meter verder, tot het eind van het pad, in een rustige dribbelpas. Dat voelt niet best. Geen pijn of zo, maar man man man, wat ben ik moe. Om half tien ’s avonds taai ik af, en al snel zak ik weg in een comateuze slaap.

Na ontbijt, het nodige toiletbezoek en twee bekers koffie, stap ik om acht uur op de fiets van mijn moeder. Zij heeft ongeveer 86 keer aangeboden om me met de auto te brengen, maar ik laat me de luxe om met de fiets naar de start van een loopje te kunnen gaan niet ontzeggen. Bij het zwembad loop ik Andries tegen het lijf. Hij vertelt dat hij nooit verder liep dan 60 kilometer, en vandaag dus grenzen gaat verleggen. Tijdens het lopen denk ik zo nu en dan aan hem. Ik denk dat hij achter mij zit, en vraag me af of hij de limiet zal halen. Tot mijn plezier zie ik later in de uitslagen dat hij inderdaad, als laatste officiële finisher, de 75 kilometer heeft uitgelopen. Kanjer.

Zelf heb ik dan weliswaar een paar keer iets verder gelopen, maar dat wil niet zeggen dat ik licht denk over deze afstand. Van de drie keer dat ik verder liep dan, pak ‘m beet, 65 kilometer, liep ik twee keer in de bergen. In de bergen lopen mag dan objectief zwaarder zijn, met al die hoogtemeters, ik denk dat ik het subjectief lichter vind. Natuurlijk, je bent veel langer onderweg, maar je wandelt meer, en ik denk dat ik dat makkelijker lang kan volhouden. En misschien werkt het landschap ook mee – mooier dan de bergen bestaat er voor mij niet. De andere keer dat ik zo ver liep, was tijdens het Twentepad vorig jaar, een tocht waar ik met gemengde gevoelens aan terugdenk. Wat was ik tevreden over het feit dat ik doorzette, maar jemig, wat had ik het zwaar die dag. Tel daarbij op mijn ervaring tijdens de meest recente lange duurloopjes, waarbij het ook al niet bepaald vanzelf ging, en het mag duidelijk zijn dat ik er niet zonder meer van uitga dat het vandaag een makkie zal zijn. Ook al niet vanwege de limiet van negen uur (met eventueel een kwartiertje uitloop, doordat de start een kwartier is vervroegd), want al moet dat in theorie haalbaar voor me zijn, in de praktijk moet ik nog maar zien of ik het binnen die tijd red.

Met Hannah voeg ik me in de achterhoede van het startersveld. Al in de eerste meters merk ik tot mijn verrassing dat ik best goede benen heb. Meestal heb ik er toch wel een aantal kilometers voor nodig, om er een beetje in te komen, maar vandaag gaat het van het begin af aan lekker. Wat een bof. Gedurende de eerste 40 kilometer komen we, afwisselend, steeds dezelfde lopers tegen. De een ken ik van zes uur rondjes lopen op een atletiekbaan, de ander van de heuvels in Zuid-Limburg, weer een ander alleen als naam in diverse uitslagenlijsten – het zijn de usual suspects van het ultrawereldje. Met een aantal van hen zal ik over een ruime maand in Limburg aan de start staan. Gezellig.

Het bos maakt plaats voor de vlakke verbindingszone naar de Archemer- en Lemelerberg. Dat tussenstuk is niet het interessantste deel van de route, en zeker op de terugweg zit er misschien wat veel asfalt in, maar de schitterende omgeving die we daardoor bereiken, maakt die wat saaiere tussenkilometers in mijn ogen ruimschoots goed. Het zwaarste en mooiste deel van de route is het noordelijke deel.

DSC_0206

De Kuil (foto: Irma Jonkman)

Vanaf de laatste verzorgingspost lopen Hannah en ik de rest van de eerste ronde met ons tweeën. We hebben niks afgesproken over samen lopen, maar ons tempo blijkt vandaag goed op elkaar afgestemd. Om en om struikelen we. Hannah blijkt daarbij iets behendiger dan ik in het bewaren van de balans. Voor die eerste lange ronde heb ik ruim twintig minuten langer nodig dan voor de 50 kilometer twee jaar geleden. Toen was ik echter klaar na die 50, nu mag ik nog een stukje. We maken uitgebreid gebruik van de verzorging in het start-finishgebied bij het zwembad. We praten even met Bertus. Ik hoor een paar lopers zeggen dat ze stoppen. Anderen twijfelen. Hannah en ik twijfelen niet.

Hoewel? Het kost moeite om weer op gang te komen, maar tijdens de eerste kilometers vormen de lopers van de 50 kilometer die we hier tegenkomen, en die al bijna bij de finish zijn, een welkome afleiding. Wederzijdse aanmoedigingen en complimenten. Ook komen we de winnaar van de 75 kilometer tegen, al weet ik op dat moment niet dat hij dat is. Als we de weg naar Zwolle zijn overgestoken, slaan wij rechtsaf en zijn we weer op elkaar aangewezen. Onze dipjes wisselen elkaar af, en tijdens zo’n dip trekken we ons aan de ander op. Het lopen gaat goed, ook tijdens dit laatste deel. Moest ik vanmorgen op de Archemer- en Lemelerberg al snel wandelen, nu lukt het steeds om lang te blijven hardlopen, ook als het omhoog gaat. Zo nu en dan zeggen we tegen elkaar dat we wel erg goed lopen. Wat kan een mens toch tevreden zijn over zichzelf.

Nog steeds nemen we ruim de tijd bij de verzorgingsposten. Ongegeneerd laten we ons verwennen door de, als altijd weer erg aardige, vrijwilligers. Ik vind het een geruststellend idee dat ik altijd nog kan gaan wandelen, mocht het hardlopen op een bepaald moment niet meer gaan, tot ik me realiseer dat ik wandelend de limiet met geen mogelijkheid zou kunnen halen. Nou ja, het is gelukkig ook niet nodig. Het is verrassend hoe goed ik me voel. Bijna verdacht. We denderen door richting het eind. In de laatste paar kilometers kunnen we profiteren van een haas in de vorm van Floor, die ons tegemoet is komen lopen. Om ons als haas van dienst te zijn, moet zij zich echter nogal inhouden – oké, zo heel hard denderen we kennelijk nou ook weer niet. Samen over de finish. Een omhelzing van Bertus. Felicitaties van en aan medelopers. Een beetje snaaien, warme thee. Dan even zwemmen, een hete douche, tegenwind op de fiets, thuis bier en patat met een groentenkroket. Wat wil een mens nog meer.

16607018677_299d38c249

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

13 reacties op Kilometers vreten in Salland

  1. Elsa zegt:

    Top gedaan! Heerlijk als de beentjes meewerken hè?

  2. Christiaan zegt:

    Hai Jacolien!

    Leuk verhaal! Wist niet dat je een eigen blog had. Als ik je bij kan houden tijdens Limburg Zwaarste zullen we eens filosoferen over geluk, wijsheid en de waarheid. Krijg altijd het idee dat die drie samen komen tijdens het lopen van lange afstanden…of zijn ze altijd al één?

    Succes met de laatste loodjes en met uitrusten.

    Christiaan

    • jacolien1965 zegt:

      Ha die Christiaan,
      Dank je wel! Je kunt me vast bijhouden, maar of ik genoeg adem heb om allerlei diepzinnigheden te berde te brengen tijdens het lopen, betwijfel ik 😉 . Maar we zullen zien, aan tijd zal het ons niet ontbreken in elk geval.
      Jij ook succes met de laatste trainingsweken en het altijd weer fijne (vind ik dan) taperen.
      Tot in Limburg,
      Jacolien

  3. Prachtige prestatie weer en genoten van je finish foto’s 😉
    Ik was net te laat voor jullie start … een stelletje uiterst luie renners hadden de parkeer plaats vol gezet met hun autos zodat wij van de 50k achter in het dorp konden gaan staan …

  4. jacolien1965 zegt:

    Adrianus, dank je wel. Jij ook goed gelopen – lekker lang genoten, maar dat was ook ivm komend weekend hè? Een schande dat de parkeerplaats vol was, aan mij lag het niet deze keer 😉
    (Terzijde: ik heb allang een keer een stukje geschreven voor gaanenbeleven, maar was daar niet tevreden over, en vind het lastig er nog een keer voor te gaan zitten. Maar het zit in het vat, en ooit komt het eruit.)
    Groet, een mooie tweedaagse gewenst,
    Jacolien

  5. Jos zegt:

    Ha Jacolien, wat een leuk verhaal weer. Wat is het toch prettig als je in de eerste meters van een wedstrijd / loop je al kan aanvoelen dat het een mooie dag zal worden. Dat komt niet vaak voor en des te leuker als het wel eens gebeurd. Afgelopen week kon ik niet bij de baantraining zijn omdat ik ernstige ruzie had met m’n maag (we zijn geen vrienden meer), waardoor de afgelopen (hardloop)week in het water viel. Eens kijken of de power in de benen terugkomt in de komende week voor mijn uur U.

  6. jacolien1965 zegt:

    Ha Jos, ja, ik las het al. Inderdaad gelukkig afgelopen week, en niet nu. Je hebt genoeg kilometers in de benen volgens mij; als je vanaf nu maar aansterkt en uitrust, komt het vast goed in je uur U. En desnoods dan maar zonder power in de benen maar met een boel power in je hoofd.

  7. Hannah zegt:

    Ha, we waren een goed duo samen, wat mij betreft voor herhaling vatbaar! Misschien wel op het Pieterpad in juni? Maar voor die tijd: succes bij de 100, die gaan nu vast ook zo soepel. Hannah

  8. jacolien1965 zegt:

    Ha Hannah, zeker, een ijzersterk duo! Het was me weer een genoegen met je te lopen. Jij heel veel succes op Texel. Ennuh, kan ik dat van dat soepele zwart op wit van je krijgen?
    Tot snel. Groet, Jacolien

  9. Pingback: Deventer Arnhem Trail (50k) | Lekker Weg

  10. Theo zegt:

    Leuk verslag Jacolien.
    Jullie wekten bij mij trouwens niet de indruk enige last van vermoeidheid te hebben.
    Tot op het laatst kletsten jullie 100 uit. Dat op zich was al een prestatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s