Trail (mal)Heure

Ik voel me net Emelie Forsberg, die fout loopt tijdens de Zegama Aizkorri en daardoor een zekere eerste plaats verspeelt. Of, als ik dan toch lekker aan het dramatiseren ben, Sven Kramer, die door een bepaalde actie tijdens een bepaalde Olympische race, een nog veel zekerder gouden medaille misloopt.

Derde vrouw zou ik zijn geworden bij de Trail’Heure, ware het niet dat we een paar kilometer te vroeg bij de finish terug zijn. Aan de mannen en vrouwen van de organisatie ligt het niet – die gunnen mij van harte de tweede plaats (ik kom als tweede binnen), of, als ik er dan op sta, de derde, want ach, die paar kilometer… Maar dat wil ik natuurlijk niet. Dikke pech, maar ik kom niet in de uitslagenlijst. Voor het eerst.
(Strikt genomen miste ik al eens eerder tijdens een wedstrijd een lusje. Dat was bij de Ardennes Mega Trail, waar je bij een verzorgingspost kennelijk een rondje door de fabriek had moeten lopen. Dat is mij volkomen ontgaan. Maar omdat het daar om misschien een paar honderd meter ging, en het volgens mij nauwelijks van invloed was op m’n eindtijd, en ik er bovendien pas op weg naar huis achterkwam, doordat Edwin het over die fabriekspassage had, én ik er nu ook niet bepaald een podiumplaats had of zo, heb ik er geen enkele moeite mee dat ik daar met de tijd in de uitslagen sta zoals ik er nu eenmaal in sta. Ik zou het hele feit zelfs al vergeten zijn, als Edwin me er niet onlangs aan hielp herinneren.)

Hoe irritant is het om vlakbij de finish te zijn terwijl je weet dat dat helemaal nog niet kan. Een paar kilometer te weinig op je horloge kan kloppen, maar 6 kilometer op 20 (de lengte van de tweede ronde van de trail) is onmogelijk. Aanvankelijk geen idee waar het mis kan zijn gegaan, dat vind ik zo mogelijk nóg frustrerender. We spreken een vrouw die de 20 gelopen heeft, en die zegt welke lus we waarschijnlijk gemist hebben – zij was daar zelf ook bijna fout gelopen, zegt ze. En dan weet ik dat het was waar we nog mensen hebben horen roepen en ik wel éven dacht dat ze misschien naar ons riepen, maar die gedachte vervolgens verwierp. Grr. Wat kun je toch balen van jezelf. Jos houdt het erop dat we ongeveer 3 kilometer gemist hebben, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat het er wel 5 zijn.

Jos vindt het niet echt vervelend, dat die finish er opeens zo snel al is. Hij zou vandaag eigenlijk 36 kilometer lopen, maar het lopen gaat hem zo gemakkelijk af in die eerste ronde, dat hij besluit de tweede ronde met me mee te lopen. Hannah heeft vandaag een iets mindere dag, en hebben we in de eerste ronde achter ons gelaten. Voor we de tweede ronde ingaan, spreken we haar nog even, en zij geeft aan het rustig aan te doen. Gaan jullie maar. We gaan, maar waar Jos op z’n Jos’ de eerste 36 km doorfladderde, komt hij nu moeilijk op gang en blijft het zwoegen tot het eind.

Het is een groot verschil: Jos zit drie weken ná zijn wedstrijd (de Eigertrail 51km), ik zit er drie weken vóór. Ik voel me fitter dan ooit. Als Linda me na de baantraining vraagt hoe ik ervoor sta, met het oog op de grote wedstrijd, zeg ik dat ook: fitter dan dit word ik niet, volgens mij. Als ik nú niet klaar ben voor dat loopje, dan zal ik het nooit zijn. Dat merk ik tijdens de Trail’Heure: niet vaak loop ik zo gemakkelijk en lekker als vandaag. Ik heb het naar mijn zin. Registreer wel dat er misschien wat veel asfalt zit in de eerste ronde, er zitten een paar steile klimmen in die ook niet per se de mooiste van de wereld zijn, maar ik vind de omgeving mooi en geniet van het lopen. Ben blij dat ik Jos en Hannah zo gek heb gekregen om mee te gaan vandaag (erg veel overredingskracht had ik niet nodig), want anders zou ik misschien toch maar een alternatieve training dichterbij huis hebben gedaan. Maar dit is heerlijk, en een goede training bovendien.

En dat probeer ik me ook maar voor te houden, dat het een training was, en dat het in dat licht bezien nou ook weer niet zo erg is dat het een paar kilometer minder was. Liever een DNF tijdens een trainingswedstrijd dan tijdens een doel der doelen. Maar ik had die kilometers er ontzettend graag bij willen lopen, en gewoon met een redelijke eindtijd in de uitslagen willen staan. Of dat dan een derde of een tiende plaats had opgeleverd, doet er niet echt toe – hoewel ik me afvraag wat er in die fles zat waarmee de vrouw die nu derde werd, naar huis ging.

Nog altijd krijg ik buikpijn, als ik aan dat moment van de wissel van Sven denk. Ik hoop maar dat het chagrijn over mijn eigen misser wat sneller slijt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

8 reacties op Trail (mal)Heure

  1. Of als Annemiek van Vleuten, die op weg is naar een gouden plak tijdens de OS in Rio, maar dan in de laatste afdaling een hevige val maakt………

    • jacolien1965 zegt:

      Juist ja. Alleen kan ik me met een fietser niet zo goed identificeren – en dat gaat natuurlijk juist heel gemakkelijk met een schaatser van het niveau van onze Sven. Ik kan tenslotte zelf ook pootje over door de bocht.

  2. Jos zegt:

    Waarschijnlijk komt het omdat ik nog nooit in de buurt van een podium heb of zal lopen, maar ik ben vooral erg blij dat je ons hebt overgehaald om mee te lopen. Als de trail ook als laatste meetmoment van je fitheid kan worden beschouwd – die is super goed! Welke berekening je ook er op loslaat (3 of 5 km gemist) dan hebben we gewoon gemiddeld 8,5 km per uur gelopen! Dus even de checklist voor de EB nalopen: fysieke fitheid – check; mentale kracht – check (heb je al zo vaak laten zien); gezonde zenuwachtigheid om alle details goed te hebben voor de race – check. Je bent er helemaal klaar voor, ga er voor!

  3. Linda zegt:

    Ik zeg check, je bent vet in vorm!!! Niet meer nadenken over je vorm, alleen over praktische zaken. Ennuh, zenuwachtig mag je zijn, geeft je straks die boost met adrenaline waardoor je boven jezelf uit gaat stijgen….

  4. Ernst Jan zegt:

    Goed clubje die van de Trail Heure, die doen in ieder geval niet moeilijk over een klassering. Ik liep begin juni de Ohm trail. Hele afstand afgelegd, netjes de finishlijn gepasseerd, maar niet in de uitslag opgenomen. Op mijn mailtjes naar de organisatie nooit een antwoord ontvangen. Met wie kan ik mij identificeren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s