Tussen overmoed en realiteitszin

Al weet ik al in een vrij vroeg stadium dat de kans dat ik uiteindelijk naar de bergen zal afreizen om daar mijn gewenste idiootlange afstand te gaan lopen, behoorlijk klein is, zo lang ik de knoop niet heb doorgehakt, kan ik dan maar beter rekening houden met de mogelijkheid dat ik wél ga. Serieus gaan trainen dus.

Ik pak er maar weer eens een oud schema bij, dat ik een beetje bewerk naar nu. Ik moet er weer een beetje inkomen, de pittige tempo’s, maar na een paar intervaltrainingen lijkt het alweer vrij gewoon. Nog even profiteren van Middenduin en de Brederodeberg, zolang ik nog in Haarlem woon. Alleen de duurlopen. Ik doe wel wat natuurlijk, maar echt lange afstanden krijg ik er niet uitgeperst. De weekomvang houdt dan ook niet over.

Er zijn momenten waarop ik denk: ach, ik ga dat gewoon doen, 170km lopen. Bij de Mont Blanc en bij Verbier ging het toch ook goed? Dit is alleen nog een stukje verder. Maar de volgende gedachte gaat naar de Echappee Belle, waarbij het heel erg níet goed ging. En bovendien had ik die andere keren veel gerichter naar de race toegetraind dan het halfslachtige gedoe waar ik nu mee bezig ben. Dan denk ik: ik moet van tevoren nog een ultra lopen. Liefst iets echt langs, en liefst in België. Er zijn er twee van rond de 100km die in aanmerking komen. Ik pols Jos, maar die heeft al een doel in Zwitserland, en gaat wel naar België, maar voor iets beduidend korters. Hij nodigt me uit om mee te gaan. Eerst zeg ik nee. 32km, dat schiet niet op, daar heb ik niks aan. Maar dan bedenk ik dat 100km in mijn huidige staat misschien een beetje erg ambitieus is. Ik liep dit jaar weliswaar twee keer een 75km, maar beide keren ging dat nou niet bepaald vanzelf. Bovendien is een weekendje met Jos en Monique op pad geen straf, zeker niet als je dan ook nog een trailtje mag lopen.

Dus, de Trail du Jambon op 12 mei, ergens bij, langs en door de Semois. 32,6km en plusminus 1600 hoogtemeters. Serieus loopje wel. Erg leuk (alleen het feit dat mijn stok breekt terwijl ik hem gewoon neerzet en helemaal niets bijzonders doe, is iets minder leuk), en toegegeven, het kón slechter gaan, maar stiekem had ik gehoopt dat het een stuk beter zou gaan. Pff, maar goed dat ik me niet heb ingeschreven voor een van die lange krengen, dat zou een drama geworden zijn.

Maar ik geef me nog niet gewonnen. Op 1 juni krijg ik de sleutel van mijn nieuwe huis. De week erna verhuis ik. Ik begrijp dat er een paar weken weinig van de duurlopen terecht zal komen. Dan moet ik in het laatste weekend van mei nog iets langs doen, wil ik nog enige kans maken in de bergen. Ik denk eraan het Kustpad nog eens te lopen, van Den Haag naar Haarlem. Probeer ik wat gezelschap te zoeken, dan is dat best leuk. Al kan ik me ook inschrijven voor de Eemmeerloop, of de een of andere marathon ergens. Ik schuif de beslissing voor me uit, en als ik op woensdagavond naar de atletiekbaan fiets, bedenk ik dat als ik toch érgens geen zin in heb, het is om weer een dag in het weekend ‘kwijt te zijn’ aan hardlopen. En meteen is het duidelijk dat ik niet naar de Alpen zal gaan eind juli. Helaas, ook dit jaar geen 100-mijler voor mij. En misschien wel nooit. Al weet je dat niet en hoef ik daar nu ook eigenlijk niets over te zeggen. Maar was er niet iets met uitstel en afstel?

In de weken, wat zeg ik: maanden, rond en na de verhuizing is het lopen een ondergeschoven kindje. Nog net niet zo ondergeschoven als schrijven op m’n blog… Gelukkig nodigt zo nu en dan iemand me uit. Zo loop ik half juni van Dieren naar Arnhem met Hannah. Heel leuk natuurlijk, veel te bepraten ook, maar mijn jammerlijke conditie onderstreept dat het maar goed is dat ik niet ga. In juli besluit ik last minute om mee te gaan met een groepje vrienden en familie naar de La Chouffe Trail. Ik schrijf me, net als zij deden, in voor de 28km, die maar 26 blijkt te zijn. Het is bloedheet en de start is om 12 uur ’s middags. Wie bedénkt zoiets! Tot de eerste verzorgingspost, op 8km, ben ik alleen maar bezig met uitstappen. Ik vraag me af hoeveel spijt ik daarvan zal krijgen. Toch een behoorlijk eind voor gereden tenslotte. Gelukkig volgt na de post een heerlijk stuk langs de Ourthe, mét schaduw, en mijn humeur knapt aanzienlijk op. Uiteindelijk dik tevreden, en weer heel fijn, zo’n weekendje in de Ardennen. O ja, en het leuke van zo’n wat commerciëlere=bekendere=drukkere loop (waar ik zelf niet zo snel meer voor zou kiezen), is dat je er allerlei vrienden en bekenden treft.

Dan moet de duurloop weer een keer wijken voor, al is het maar het idéé, me nuttig te maken in het nieuwe huis, en krijgen we vervolgens een hittegolf voor de kiezen. Ik doe nog een poging de geskipte duurloop in te halen, maar dat is op dinsdag, en dan is het ook ’s morgens vroeg al veel te warm. Ik wil niet zeuren en klagen, maar ik functioneer gewoon niet zo goed met die hoge temperaturen. Ik geef het op voor de rest van de week, maar vandaag, op zondag, sta ik dan weer eens vroeg op om éérst mijn fiets terug te brengen naar De Steeg, en dan vanaf daar via het Veluwe Zwerfpad en de Dieren-Arnhem Trail, terug te lopen naar Schaarsbergen. Jaja, het wordt net niet de voorgenomen 25km, maar het is weer een nieuw beginnetje. Zoals er elke keer weer een nieuw begin is, compleet met allerlei goede voornemens. De rest van de dag ben ik gesloopt, dat dan weer wel.

Het trail-festival van Montreux is inmiddels achter de rug. Marjolein Bil werd tweede vrouw, heel knap. Wim Boydens, die zo vriendelijk was mijn startbewijs van me over te nemen, is uitgestapt. Oók met een gebroken stok, overigens. Klote-carbon. Het was warm. Ik dichtte Wim (die nota bene al eens de Tor liep en finishte – held) een beduidend grotere kans toe om deze MXtreme te finishen dan ik mijzelf toedicht. Het is goed zo. Mijn tijd komt nog wel. Of niet, ook goed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

3 reacties op Tussen overmoed en realiteitszin

  1. djaktief zegt:

    Fijn om weer wat van je te horen ook al is het looptechnisch niet allemaal zoals je graag zou willen. Bedenk dat het altijd wel ergens goed voor is. Je body heeft bijvoorbeeld alle tijd gehad om van alle blessures te herstellen. Nu alleen nog maar terug in vorm komen 😉

  2. André Boom zegt:

    Mooi verhaal weer, Jacolien. En verstandige beslissingen. Verder is niet altijd leuker. Geniet gewoon van wat er op dit moment mogelijk is. Maar dat doe je al, lees ik. Prima zo en keep going!

    • jacolien1965 zegt:

      Dank je wel, André. Verder is misschien niet altijd leuker, maar het verlangen naar verder blijft. Waar dat verlangen precies uit voortkomt, of uit welke factoren dat verlangen bestaat, blijft voor mij het onderzoeken waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s