Zo nu en dan haak ik aan op een loopje dat voorbijkomt in een appgroep van de atletiekclub – dat deed ik nu bij de Grote Veldloop in Vorden. Altijd leuk om een loopje in de regio te doen, het is vrijwel helemaal onverhard, in een mooie omgeving en de 15,8 km (dat wordt uiteindelijk 15 km) lijkt me een prima afstand om mijn snelheid een beetje te testen en het vuurtje op te porren.

Ik voer de wedstrijd in op mijn Garmin, zij het niet als wedstrijd, maar als ‘ondersteunend evenement’. Als doeltijd voer ik eerst anderhalf uur in, maar dan bedenk ik dat het én geen 15, maar 15,8 km is, én trailachtig terrein. Voorzichtigheid troef (ik kan het niet uitstaan als ik m’n doel niet haal, al heb ik dat doel helemaal zelf bedacht en is het loopje zelf bepaald geen hoofddoel). Als ik nou gewoon op 10 km/u (dus 6’/km) inzet, dan is dat toch ook al mooi. De eindtijd die daarbij hoort, voer ik dus op Garmin in. Lekker veilig. De raceprognose die Garmin geeft, ligt echter een stuk sneller. Oké, dan maak ik er een A-, B- en C-doel van. C is de tijd die bij die 10 km/u hoort, B is de oorspronkelijke anderhalf uur als eindtijd, A is de prognose die Garmin geeft. C moet in elk geval makkelijk haalbaar zijn, B verwacht ik bij nader inzien eigenlijk ook wel met enig gemak te moeten kunnen halen (al hangt dat een beetje af van het terrein), en voor A zal ik moeten werken, misschien kapot moeten gaan, en daar ben ik een beetje bang voor.

Als we in het startvak staan, vertelt de speaker dat de afstand met een paar honderd meter is ingekort, omdat de organisatie dit jaar geen toestemming heeft gekregen van Defensie om over hun terrein te lopen. Jammer, vind ik nu nog. Na de start even zoeken naar een lekker tempo. Ik loop de eerste paar kilometers in 5’20/km – dat mag wel wat rustiger. 5’30 lijkt me prima. Maar als ze, na eentje idd in 5’30 te hebben gelopen, toch redelijk makkelijk in de buurt van de 5’20 blijven komen, vind ik dat natuurlijk ook niet erg. Maar zien waar het schip strandt. Na een kilometer of vier (?) kom ik bij twee vrouwen te lopen aan wie ik me op weet te trekken. Ik blijf een aantal kilometers bij hen. Eerst achter hen, later soms ook naast hen – zij op het fietspad, ik op het zandpad ernaast (stevig zand hoor, ik ben niet zo stoer dat ik door mul zand ga lopen). Het helpt me om een lekker tempo vast te houden.

Alleen: laten zij het tempo nou iets zakken? Ik loop zachtjes aan bij ze weg, lijkt het. Ik loop naar een andere vrouw toe, die ik inhaal, en vervolgens nog eentje. Die laatste laat zich echter niet kennen en haakt aan. En de eerste ook, blijkt later (als ze me, na een kilometer of twaalf, glorieus weer inhaalt en bij me wegloopt 🙂 ). Ik heb nu twee vrouwen die in mijn nek hijgen, terwijl ik sneller loop dan ik eigenlijk wil. Ik zie kilometertijden onder de 5’10 voorbijkomen, maar dat was helemaal niet het plan en we moeten nog een behoorlijk stuk. Zo lang zij vlak achter me zitten, vind ik het ook suf om me terug te laten zakken (en ik ben ook een beetje bang dat ik dan helemaal in zal kakken). Er zit niets anders op dan het tempo vast te houden. Nu ben ik blij dat de route is ingekort. De vrouw in het rood van Hanzesport, de organiserende atletiekvereniging, houdt de sfeer er goed in, dat helpt ook weer (en roept bij mij bewondering op – ik vind het heel leuk allemaal, maar ben toch ook vooral aan het strijden 😉 ). In de laatste kilometers is de ene vrouw dus bij me weggelopen, en uiteindelijk moet de vrouw in het rood jammer genoeg toch lossen. We finishen vlak na elkaar. Ik zeg tegen haar dat ze me vreselijk aan het duwen was, en zij zegt op haar beurt dat ik haar vreselijk aan het trekken was 🙂

Ik weet al niet meer precies wat Garmin prognotiseerde voor doeltempo, en de afstand was dus wat korter dan die had moeten zijn, maar volgens mij heb ik m’n A-doel wel behaald. Ik ben vooral blij dat ik de angst om kapot te gaan heb weten te weerstaan en dat ik niet ben ingestort in de laatste kilometers. Enthousiast over het evenement, dik tevreden over hoe het ging.