Niets boven Winschoten

Leeg ben ik, volkomen leeg. Maar ik loop nog, dus ik leef, beweert men. Het is donker geworden in Winschoten, en het regent lichtjes. De toeschouwers hebben niet veel meer te doen – de lopers van de 50 kilometer zijn uren geleden gefinisht, en er is nauwelijks nog een loper van een estafetteploeg op het parcours te bekennen. Resteert een handjevol lopers die bezig zijn met de laatste kilometers van hun lijdensweg – of zou ik de enige zijn die dat zo ervaart? De jolige en joelende groep op de hoek is met zichzelf bezig als ik aankom. Als ik er net voorbij ben, krijgt een van hen me echter in de gaten, en word ik alsnog toegejuicht. Een ronde eerder kreeg ik hier een biertje aangeboden. Op andere plaatsen zitten mensen heel rustig onder een paraplu te wachten tot er een loper langskomt die ze een uiterst welkom hart onder de riem kunnen steken. De stands voor de landenteams in de verzorgingszone zijn niet meer als zodanig in gebruik. Nu staat er een lange rij waxinelichtjes. Op sommige plaatsen staan al de hele dag supporters die er speciaal voor mij lijken te staan. Het afscheid van hen tijdens die laatste ronde is hartelijk. Alleen al vanwege deze aardige mensen zou ik hier wel terug willen komen.

Aan de sfeer lag het niet, dat het niet ging. Aan de verzorging ook niet. Trainer Henny was helemaal naar Winschoten gekomen om dienst te doen als mijn verzorgingstafeltje. Nou ja, als iets meer dan dat. Ook om elke ronde weer te zeggen dat ik moet proberen de ontspanning te bewaren. Rechtop te lopen. En wanneer ik er doorheen zit, dat ik het rondje best kan opdelen in tweeën, door bij de verzorgingspost, op 6 kilometer, even een minuutje te gaan wandelen. En om op mijn rug te kloppen, als ik eigenlijk wil huilen. En om te zeggen dat ik het goed doe, alleen al omdat ik doorga.

Het eerste rondje gebruik ik om een beetje bij te praten met wat bekenden. Daarna loop ik grotendeels alleen. Rondje twee en drie gaan goed. Ik loop wat sneller dan gepland, maar voel geen enkele druk en loop ontspannen, en denk niet dat het kwaad kan. In rondje vier bespeur ik de eerste tekenen van vermoeidheid, maar het gaat nog steeds lekker. Ik weet dat ik niet overmoedig moet worden, herinner me onder andere Berg en Dal waar ik instortte na de marathonafstand. Maar so far, so good. De rondetijden lopen iets op, maar vallen nog binnen mijn gehoopte max van 1 uur en 5 minuten. In rondje zes krijg ik last van mijn darmen. Ik heb echter een probleem: ik ben eerder al twee keer een dixie in geweest om te plassen, en heb opgemerkt dat er geen wc-papier is. Hoe ga ik dat doen? Normaal loop ik met een rugzakje, waarin ik altijd wc-papier heb, maar met de overvloed aan verzorgingsposten op dit rondje van 10 kilometer, en met de bedoeling om een serieuze hárdloopwedstrijd te lopen, heb ik dat rugzakje vandaag thuisgelaten. En dus ook het wc-papier. Na de doorkomst op 60 kilometer staan Ada en Gosse langs de kant, net voor de verzorgingszone. Dan bedenk ik dat Ada misschien wel zakdoekjes bij zich heeft. Dat heeft ze niet, maar opeens weet ik weer dat ik in de rugzak die bij Henny staat, zélf gewoon papieren zakdoekjes heb. Voor Henny die heeft kunnen pakken, heb ik er ook al een paar in mijn handen gedrukt gekregen door de mevrouw in de tent naast Henny.

Ronde zeven is een klein drama. De dixies bij de eerste post ontgaan me. Dat betekent dat ik door moet lopen tot de grote post op 6 kilometer. Daar stop ik eerst even om wat cola te drinken, en dat gaat net niet helemaal goed. Met moeite bereik ik de dixie. Ik voel me ongelukkig, al is het legen van de darmen een opluchting. Als ik weer loop, krijg ik last van mijn maag. Toch neem ik een gel, omdat ik denk dat ik toch íets moet nemen dat energie geeft, zolang dat nog gaat. De gel valt niet goed, ik word misselijk. Een poosje lijkt het alsof ik moet overgeven, maar ik houd hem binnen. En als dan later de misselijkheid gezakt is, denk ik dat ik er misschien toch goed aan heb gedaan de gel te nemen. Is toch weer brandstof.

Bij Henny wil ik eigenlijk even huilen, maar dat lukt niet echt. Dan maar de quadriceps een beetje rekken. En, in opdracht van Henny, een brul geven. De twee vrouwen die net passeren, brullen terug. Oké, gaan we weer.  En ronde acht gaat weliswaar nog langzamer, maar mentaal ben ik er weer. En tijdens deze ronde realiseer ik me dat ik deze wedstrijd ga uitlopen. Ik houd na 80 kilometer meer dan 3 uur over voor de laatste twee ronden, dat moet te doen zijn. De toeschouwers vragen of dit mijn laatste ronde is. Nee, was dat maar waar, al zeg ik soms dat ik het zo leuk vind, dat ik er nóg eentje ga doen. Nou, tot straks dan. Na de doorkomst op 90 staat mede-Haarlemmer en allang gefinishte Simon Luckett bij mijn persoonlijke begeleidingsteam. Hij zegt dat ik het heel goed doe, en dat ik het zwaarste achter de rug heb. De laatste ronde zal minder zwaar zijn. Mentaal is het inderdaad niet de zwaarste ronde, vanwege het enkele feit dat het de laatste is. Fysiek is het dat voor mij echter wel. Ik zie achteraf dat mijn kilometertijden hier boven de 8 minuten komen. Ik voel dat het uiterst langzaam gaat, maar ben blij dat ik een dribbelpas weet vast te houden en niet ga wandelen. Ik ben leeg, volkomen leeg. Alleen mijn darmen zijn dat kennelijk nog niet, jammer genoeg. De dixies loop ik voorbij – ik zal nu toch wel de finish halen zonder nog een keer uit de broek te moeten? Helaas, een beslissing waar ik al snel spijt van heb.

Ik plaats een indrukwekkende versnelling in de laatste kilometer, zodat ik die toch nog onder de 8 minuten loop. Ik ben blij dat Henny, Ada en Gosse bij de finish staan, ik zou me wat sneu gevoeld hebben als ik hier in mijn uppie binnen zou komen. Een warme deken wordt me omgeslagen, het drietal leidt me zorgzaam via de allerlaatste verzorgingspost (bouillon! appel!) naar binnen, de sporthal in. Daar is de ceremonie van de prijsuitreikingen aan de gang. Afwisselend horen we het Zweedse en het Amerikaanse volkslied, voorafgegaan door het verzoek om, voor wie dat kan, op te staan. Leuk om een keer mee te maken, zo’n officieel gebeuren. Als ik weer een klein beetje tot leven ben gekomen, drentel ik wat heen en weer om nog een beetje sociaal te doen en om de benen niet helemaal vast te laten schieten. Ik zoek eigenlijk Wilma, maar die is kennelijk al vertrokken. Ik feliciteer Arenda Scherpenkate, die bij haar debuut op deze afstand Nederlands kampioen is geworden, met een tijd onder de negen uur. Ook Lydia Doornbos liep onder de negen uur. Oké, de wereldtop loopt misschien nog een stukje sneller, maar ik heb er veel bewondering voor.

En mijn eigen tijd dan? Tja. 11 uur en 24 minuten. Bepaald niet wat ik gehoopt, en stiekem toch ook wel verwacht, had. Toch lukt het me niet om teleurgesteld te zijn. Mentaal zat het goed, maar fysiek lukte het vandaag niet zoals gewenst. Voor mijn gevoel niet zozeer doordat ik fouten heb gemaakt, maar, tja, door wat dan eigenlijk wel? Ik ben blij dat de eerste helft goed ging, en dat ik niet na 30 kilometer al instortte, zoals me de laatste tijd ook nogal eens gebeurt. Een wedstrijd van 60 kilometer had ik goed kunnen lopen, denk ik. Maar ja, 60 ≠ 100. Dat ik er nou toch zo’n eind voor moet lopen om daar achter te komen! Ik moet nog vriendschap sluiten met deze afstand, al weet ik op dit moment niet zeker of ik dat nog wel zo nodig wil. In ander terrein: ja, dan wel. Maar op al dat asfalt in het vlakke Groningen moet je eigenlijk echt kunnen hardlopen, en opnieuw bedenk ik dat ik dat niet echt kan. Vooralsnog in elk geval niet op de manier waarop ik het zou willen kunnen. Maar goed, dat is misschien toch ook gewoon een kwestie van nog aan deze afstand moeten wennen. Aan de andere kant ben ik ontzettend blij dat ik gefinisht ben. Als, hou je vast, 263e van de 273 finishers maar liefst! (Maar ook 100 DNF’s.) En als 8e vrouw op het NK (van de 12 vrouwen die aan dat NK deelnamen, 8 finishers).

Dus ik had het anders gewild, en ben toch tevreden. Dit is een waardevolle ervaring voor me. Dat ik nog een keer naar Winschoten ga voor de RUN lijkt me op dit moment onwaarschijnlijk, maar je weet maar nooit. De ontmoetingen met en begroetingen van zoveel ‘onbekende bekenden’ en vrienden voelden als een warm bad. Wat vind ik het een heerlijk wereldje, dat ultra-wereldje. Wat voel ik er me thuis. Dank aan iedereen die er was.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen. Bookmark de permalink .

13 reacties op Niets boven Winschoten

  1. Hans Vreeburg zegt:

    Wow, wat een doorzettingsvermogen!

  2. Christiaan zegt:

    Hai Jacolien,

    Ik vind dat je een superprestatie hebt neergezet! Het blijft een roteind die 100 kilometer. Zoals je hebt kunnen lezen in mijn verhaal (dank voor je reactie) heb ik ‘m ook nog niet onder de knie 😉
    Ondanks alle ongemakken, pijn en opkomende tranen ben je doorgegaan, volgens mij kun je dan alles aan! #girlpower.
    Ik wens je heel veel succes met je herstel. Het kan niet anders dan dat je stiekem al een volgend doel voor ogen hebt…wie weet tot dan!

    Groet,

    Christiaan

  3. Ellen Flipse zegt:

    Hey Jacolien,

    Wat heb je een prestatie van formaat neergezet! Zoveel respect voor je. Je doet dingen waarvan ik alleen maar kan dromen. Ook al is het misschien niet 100% wat je gehoopt had en vergelijk je je prestatie met anderen. Je mag zeker trots zijn.

    Jeetje ik had op een of andere manier in mijn hoofd geprent dat je de 17e winschoten ging lopen. Ik heb je helemaal geen suc6 kunnen wensen.

    Ik was vrijdag in de duinen aan het lopen toen je belde. Jammer dat ik je gemist heb. Ben je nog in Haarlem binnenkort of in Arnhem?

    Liefs LL

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  4. Gewoon weer een puike prestatie dus. Alles wat je fysiek te kort komt compenseer je mentaal. Erg knap dat je zo’n lijdensweg toch gewoon weer volbrengt. Lekker herstellen. Geniet ervan. Tot gauw!

  5. Hedwig zegt:

    100 km?!!!! diepe, dikke, vette buiging! Ik ben aan het trainen voor mijn eerste 42 dussss…. ik zal aan je denken als ik het zwaar heb bij die marathon! Dank voor je inspirerende verhaal!

  6. Bram van der Bijl zegt:

    Well done! Well done! 🙂

  7. Bennie de Vries zegt:

    Hallo Jacolien,
    Het enige wat telt is dat je de Run uitgelopen hebt. Super prestatie hoor.
    Bennie

  8. Jannet zegt:

    Goed gedaan meissie 🙂 Je hebt gelijk dat je zegt dat een 100 km op asfalt anders is dan eentje op een andere ondergrond. Maar je hebt geen gelijk als je zegt dat je niet kunt hardlopen. Ben je nou het A’damse Bos alweer vergeten? Heerde vorig jaar december? Limburgs Zwaarste ging nou ook niet bepaald langzaam. Ik noem er maar een paar….
    Voor mij is het altijd zo dat als ik een eerste keer een afstand loop het niet zo goed gaat. De tweede keer gaat het een stuk beter. Voor jou was dit de eerste 100 km op asfalt dus de volgende keer gaat het nog beter. Die 100 km in het A’damse Bos is trouwens ook heel leuk, 2xx zo leuk als de 50 km 😉

  9. Lindavangalen@hetnet.nl zegt:

    Ik neem alleen heeeeel diep mijn pet voor je af, respect en TOP gedaan 💪💪💪😅.

  10. Ik was er echt wel bij alleen zat ik dus aan de ander kant van het scherm te kijken … ook daar spatte de emotie er van af … eerste rondjes net boven het uur … dat gaat goed komen … 1;06 1.12 oeps dat vind ze niet fijn vinden maar ze gaat door … kijk dat is klasse of beter … dat is Jacolien!

    (Nee ik zeg niet mooie voorbereiding voor een MTB rondje dat zeg ik dus niet 😉

  11. djaktief zegt:

    Wat een drama fysiek en dan toch de 100 volmaken. Knap, proficiat, goed herstel, groetjes,

    Dorothé

  12. Herwin Weststrate zegt:

    Ik heb een paar maanden nog aan meerdere mensen die voor het eerst een 100-mijlswedstrijd gingen wandelen gezegd dat de eerste keer je enige doel moet zijn om hem uit te lopen en ervaring op te doen, die keer daarna kun je dan eens aan een tijd gaan denken. Zoiets geldt vast ook voor een 100 kilometer hardlopen, en zo te zien ben je met vlag en wimpel geslaagd.
    Overigens was je met deze eindtijd in 2013 nog gewoon op het podium van het NK beland.

  13. Misty zegt:

    Mooi meeslepend verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s