binnenstebuiten

De meeste trainingsloopjes loop ik, uit efficiency-overwegingen, vanuit huis. De baantrainingen op woensdagavond natuurlijk niet, en de ‘georganiseerde trainingsloopjes’ evenmin, maar de gewone doordeweekse trainingen op dinsdag en vrijdag nagenoeg altijd, en tegenwoordig de zondagse lange duurlopen ook. Die duurlopen zijn vaak 30 kilometer of langer, en dan vind ik het wel de moeite om via een zo mooi mogelijke route de stad te doorkruisen, een rondje door de duinen te maken, en via een andere zo mooi mogelijke route weer huiswaarts te keren. De trainingen op dinsdag en vrijdag hebben een duur van meestal tussen een en anderhalf uur, en binnen die tijd háál ik de duinen (en terug) niet eens. Gelukkig heb ik een redelijk mooi rondje van 13,7 kilometer, langs de Zomervaart, het Spaarne en de Ringvaart, naar wens uit te breiden met een extra rondje ergens door een recreatiegebiedje, maar ik loop hoe dan ook verhard, wat ik als een groot nadeel beschouw, en helemaal zo mooi als in de duinen vind ik het er toch ook niet.

Vandaag hoef ik slechts een duurloopje van 25 kilometer te doen. Weliswaar stond er oorspronkelijk 35 op het menu, maar aangezien ik de afgelopen weken moe, moeër, moest ben, leek het trainer Henny en mij geen slecht plan daar een paar kilometer van af te halen. Heel fijn, eindelijk weer eens een overzichtelijke afstand, maar tegelijk wel een beetje vleesch-noch-visch. Net wat kort om naar de duinen te lopen, daar een rondje te maken en weer terug: als ik naar de Kennemerduinen loop, is de verhouding stad:natuur ongeveer 14:11 – dat is net niet helemaal de verhouding waar ik gelukkig van word.

Nee, dan kan ik beter een andere kant op lopen, en de duinen de duinen laten, als ik dan per se direct vanuit huis wil gaan lopen. Het Haarlemmermeerse bos in, bijvoorbeeld. Eerst naar de duinen fietsen, zoals ik vroeger op zondag steevast deed, kan ook, maar kost veel meer tijd. En ik heb afgesproken om vandaag ook te gaan klussen bij vrienden die vrijdag de sleutel van hun nieuwe huis kregen. Keuzes, keuzes.

Als ik naar bed ga, hoost het. Als ik ’s nachts even naar de wc ga, hoost het nog steeds. Dat maakt de keuze makkelijker – als het regent, heb ik niet zo’n zin om eerst op de fiets te stappen, me dan al helemaal nat te laten regenen, en dan nog te moeten gaan lopen. Te veel gedoe bovendien met kleren meenemen en zo. Maar helaas, ’s morgens is het droog. Ik ben echter niet zo vreselijk vroeg opgestaan als ik van plan was, dus het is nog steeds het slimst om een efficiënt rondje vanuit huis te maken. Alleen: ik was deze week niet alleen moe, moeër, moest, maar ook een beetje depri, depriër, depriest – en het visioen van een rondje door het Haarlemmermeerse bos, met als hoogtepunt Big Spotter’s Hill, doet mij vrezen dat mijn in wezen opgewekte natuur voorgoed tot het verleden zal behoren als ik vandaag die kant optrek.

Toch maar op de fiets dus, en wel naar ingang Bleek en Berg van de Kennemerduinen – een deel van het duingebied waar je lekker veel onverharde paden hebt, en ook wat hoogtemeters kunt maken. Het waait nogal, en daardoor heb ik het gevoel dat ik al een aardige warming-up te pakken heb als ik van mijn fiets stap. Maar dat is nog niets vergeleken bij de eerste loopmeters. Pff, is dat pad altijd zo mul, en loopt het altijd zo omhoog? Ik ben nog maar net op gang, of het zweet parelt al op mijn bovenlip. Typisch een geval van te warm aangekleed. Dat moet wel – een gebrek aan conditie kan het niet zijn. Toch?

Het is een beetje laf misschien, maar ik loop twee paaltjeswandelingen na elkaar (met als voordeel dat ik na het eerste rondje mijn totaal overbodige jasje in de fietstas kan stoppen) – eerst rood, daarna geel. Rood is mooier, volgende keer die voor het laatst bewaren. Daarna heb ik nog wat kilometers tegoed, en loop ik de Brederodeberg een paar keer op en af – twee keer via de lange kant, en twee keer via de trap. Ik weet niet of dit een slimme zet is, gezien de deplorabele toestand van mijn knie (ik houd van overdrijven, don’t worry), maar Henny is op weg naar Engeland, dus die doet mij niks, en ik wil zo graag ook eens het idee hebben dat ik hard train…

Het gaat lekker, ik hijg, ik heb het op een aangename manier zwaar, en daar doe ik het voor. Alleen, shit, nu is mijn gemiddelde tempo weer naar 9,4 km/u gezakt, terwijl ik eerst anderhalf uur mijn stinkende best heb gedaan om het op de adviessnelheid van 9,5 te krijgen. Niemand die het een fluit kan schelen, zelfs mijzelf boeit het nauwelijks, maar tóch zet ik er in de laatste kilometer, van de Brederodeberg terug naar de uitgang, even flink de sokken in, in de hoop dat die vermaledijde decimaal zo vriendelijk wil zijn om weer op 5 te springen. Zul je altijd zien, legt iemand een boomwortel midden op het pad. Baf! Oké, ook dat is niet echt lekker voor mijn knieën. En niet echt fijn voor mijn rechterborst ook, overigens. Ik ben wel eens zachtzinniger op m’n plaat gegaan…

Terug naar huis wind mee. Niet zo heel vroeg bij mijn vrienden, maar wel een heerlijke training achter de rug. Mét een gemiddelde snelheid van 9,5 km/u.

Henny rekent me ook nog even voor dat ik in 45 kilometer ongeveer 45.000 stappen maak, en dat mijn rechterknie afgelopen zondag dus 22.500 keer drie keer mijn lichaamsgewicht heeft moeten opvangen.

Drie keer???

Ja, het hangt een beetje van je looptechniek af, zegt hij. Jij loopt natuurlijk heel lichtvoetig, dus bij jou is het misschien twee keer.

Hmm, waarom geloof ik hem nu niet?

Mijn knie is weliswaar niet vreselijk pijnlijk, maar toch wel behoorlijk aanwezig – zeker op zondagmiddag en -avond, na de lange loop naar Castricum. Toch maar even naar Henny, voor een massage en trainingsadvies, om mijn onzekerheid de kop in te drukken.

Henny onderzoekt eerst de knie – even kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is. Zijn diagnose luidt, kort en bondig: aanstelleritus.

Nou ja, zoiets zou Henny nooit zeggen. Maar wel is zijn conclusie dat er niet ‘echt’ iets aan de hand kan zijn met de banden of, eh, het kapsel? (ik gok hier even), maar dat het een kwestie van vermoeidheid is. Dat wordt bevestigd tijdens de bovenbeenmassage die volgt. Holy! Dat is pijnlijk…

Ik beschouw zo’n massage feitelijk als een luxe, tenminste zo lang er niet iets aan de hand is, maar Henny legt mij het verband uit tussen de pijn aan (de binnenkant van) mijn knie en die harde bovenbeenspieren, en dat klinkt overtuigend. Een betere doorbloeding zorgt nu eenmaal voor betere afvoer van afvalstoffen (het kan ook zijn dat hij iets anders zei, mijn geheugen is slecht, of ik luister gewoon slecht, maar dit klinkt wel plausibel, toch?). Bovendien kan ik (of kan hij), wanneer ik mijn benen regelmatiger laat masseren, tijdiger signaleren wanneer de boel vastloopt. Meteen maar een nieuwe afspraak gemaakt, deze keer.

Rustig aan deze week, en dan zondag godzijdank gewoon starten op de 55 kilometer in Marche-en-Famenne, en ook daar weer rustig aan. Een heerlijk advies.

Vandaag is de Koning van Spanje, een schitterende trail in Zuid-Limburg, bij Gulpen. In 2012 liep ik ‘m. Het was toen mijn tweede officiële, georganiseerde, trail en ik had nog nooit zo’n leuke loop gelopen. De modder, de heuvels, de soms pittige afdalingen, de doorsteek door de Gulp (met als verrassing, ná het water, de bijna kniediepe modder), de geweldige sfeer, de vlaai, het (alcoholvrije) bier – het kon niet op allemaal. Logisch dus dat ik de Koning van Spanje in 2013 weer zou lopen.

Maar nee, ik besloot anders. De loopjes werden langer, opeens zou ik een 80 kilometer in de bergen gaan lopen eind juni, iemand opperde het plan om in het pinksterweekend, een week na de KvS dus, een trail van 55 kilometer in België te gaan lopen, daar schreef ik me voor in, ik had nog steeds het plan om tussen het lopen door ook nog even een scriptie te schrijven, en vond daarom dat ik het niet kon maken om twee weekenden achter elkaar de hort op te gaan. Natuurlijk bleef het kriebelen, nog eens versterkt doordat er op internet de laatste weken aan de lopende band startbewijzen voor de 31 kilometer van de KvS werden aangeboden. Zou ik dan misschien tóch? Zo gezellig, met tout trailend Nederland daar in Zuid Limburg verenigd… Maar nee, stick to your plans en laat zien dat je je fomo-syndroom (fomo = fear of missing out; een syndroom waar ik in hevige mate aan lijd) kunt handelen.

Er staat 45 kilometer op mijn schema, en ik heb geen zin in een van mijn gebruikelijke rondjes, maar dan wat uitgebreid om aan die 45 te komen. Ik wil iets anders, maar dan toch het liefst wel weer redelijk dichtbij huis, zodat ik ook nog wat uren zondag overhoud naast het lopen. Ik besluit het Hollands Kustpad te volgen naar het noorden, en dan bij Castricum af te buigen en daar op de trein te stappen. Met de gps-bestanden die ik op internet vind, kom ik niet veel verder (misschien kan het wel, maar het lukt mij niet om twee  routes – ze gaan per etappe – tot een samen te voegen, en ik heb ook wat moeite met het uitbreiden van een van de bestanden), maar gelukkig blijk ik prachtige wandelkaarten te hebben waar de route op ingetekend staat, en zo goed als ik kan, neem ik de route over in Movescount.

Om zes uur op pad, zoals ik van plan was, lukt niet. Het loopt tegen zevenen als ik de deur achter me dichttrek. Het heeft de hele nacht gehoosd (arme 24-uurslopers in Steenbergen), maar het is nu zo goed als droog. Het lijkt me echter nogal fris, en ik trek een lange broek aan – al is het eigenlijk tegen mijn principes om in mei nog in een lange broek te hardlopen. Ik houd rekening met het moeten wachten op de trein in Castricum en ik weet dat je behoorlijk koud kunt worden als je moe, bezweet en hongerig bent, en wellicht ook nog nat van de regen. Op het laatst besluit ik ook een thermoshirt met korte mouwen onder m’n t-shirt te doen – een beslissing waar ik erg blij mee ben op de stukken waar ik vol in de wind loop. Het bespaart me het herhaaldelijk moeten aan- en weer uittrekken van een jas. Maar goed, om zeven uur op pad dus. De stille stad door, het is niet nieuw meer. Het Houtmanpad – ik heb er vaker gelopen, maar het is weer een verrassing hoe mooi het er is. Dan de Kennemerduinen in. Daar merk ik dat ik het prettig vind om een route uitgestippeld te hebben. Ik doe altijd maar wat, en dat heeft zeker ook zijn charmes (ik probeer het mijn levenswijze te laten zijn), maar het is ook wel lekker dat het al ‘vaststaat’ welke kant ik op moet.

Na een sanitaire, en wat later een schelp-uit-schoen-verwijder-stop, zie ik op mijn horloge dat mijn gemiddelde snelheid tot dan 8,3 km/u bedraagt. Oké, dat is langzaam. Het kan maar beter duidelijk zijn dat vandaag geen dag van een snelle tijd zal worden. Dat is mooi, het werpt me meteen in het moment. Was ik van plan om een trein te halen? Aha, stiekem zat dat toch in mijn achterhoofd. Niks ervan, het gaat om de reis, niet om de bestemming (of de tijd waarbinnen die bestemming bereikt wordt, in dit geval). Voor mijn eergevoel, druk ik echter bij de volgende noodgedwongen stops (de overvaart over het Noordzeekanaal en het kaartje kopen voor het Noordhollands Duinreservaat) toch maar even de pauzeknop in – anders krijg ik wel een héél lage gemiddelde snelheid… IJdelheid der ijdelheden.

Het is mooi in de duinen, buitengewoon mooi. Ik kan begrijpen waarom veel mensen de Kennemerduinen mooier vinden dan de Waterleidingduinen, waar ik zelf vaker kom. Zeker in Duin en Kruidberg geniet ik van de smalle paadjes, de stilte, de vogels, de frisheid en vooral het overstelpende groen. Het is voorjaar, en dat zullen we weten ook!

Na de Kennemerduinen moet ik het een en ander aan bebouwing en beweg-ging verstouwen, het is niet anders. De bedenkers van het Hollands Kustpad (voorheen het Duin- en Polderpad, althans dit deel) hebben hun best gedaan dat op zo mooi (= groen) mogelijke manier te doen. In Velsen-Zuid zie ik tot mijn verrassing een weliswaar klein, maar heel mooi stukje oude dorpskern, voor er een mentaal stukje langs het Noordzeekanaal volgt. Vol in de wind, de mouwstukken gaan weer aan. Wachten op de pont en de oversteek zelf, vormen een welkome rustpauze. Alleen jammer dat het weer op gang komen niet bepaald van harte gaat.

Bij Beverwijk (huh, ben ik echt door Beverwijk gekomen? ik zag het op een bordje staan volgens mij – of is het al Wijk aan Zee?) loopt de route over een achterafpaadje en daar word ik getrakteerd op wat trappen. De eerste ga ik nog dribbelend op, maar na twee trappen houd ik het voor gezien en ga ik wandelen. Bovenop zie ik noordwaarts de prachtige duinen, maar vlakbij me aan de zuidkant zie ik het machtige Tatasteel (oké, laat ik nu niet lullig doen en het gewoon de Hoogovens noemen, terwijl ik best weet dat het allang niet meer zo heet). Mooi vind ik dat niet, maar indrukwekkend blijft het.

Ik ben moe. Ik ben behoorlijk moe, merk ik. En ik heb pijn. Linker hiel, rechterknie (daar maak ik me wat zorgen over, die voel ik iets te veel de laatste tijd), rechterachillespees. Het is goed dat ik vrijdagavond een 10-kilometerwedstrijd heb laten schieten. Ik merk dat ik met mezelf ‘in gesprek’ ben over de vraag of dit nu misschien te veel is, of ik mijn lichaam nu onverstandig aan het uitputten ben, of dat het trainingstechnisch gesproken goed is om door te lopen terwijl het pijn doet. Die knie is een risicopuntje, denk ik, daar moet ik mee uitkijken. Over mijn vermoeidheid maak ik me nog niet zo’n zorgen – tenslotte liep ik vorige week nog 35 kilometer met behoorlijk gemak in een aardig tempo. Over de training van vandaag maak ik me sowieso niet echt zorgen – mijn zorg betreft meer wat er allemaal nog op het programma staat, de komende weken. Dat is veel, voor mijn begrippen tenminste wel.

Ik ben blij als ik na achtereenvolgens Driehuis, Velsen-Zuid, IJmuiden, Velsen-Noord, Beverwijk en Wijk aan Zee de duinen weer in loop. Geen geluid van autoverkeer meer, wel zo nu en dan een vliegtuig, maar overwegend stil en vogelgekwetter. En het geklots van het water in mijn bidons. Dit is waar ik van houd – natuur, buiten, stil, de wind om mijn lijf, beetje lopen. En dit, wat ik vandaag doe, is waar ik me zo op verheugd heb – mooie, lange tochten lopen, het liefst meerdere dagen achter elkaar. Nou ja, dat laatste nu dan nog maar even niet, als ik mijn benen zo voel.

Ik haal niet alleen de trein van iets voor 12 niet, maar mis ook die van iets voor half 1. Dat geeft me mooi de tijd om een blikje cola te kopen, en dat rustig in het wachthokje op te drinken. Met de laatste kruidkoekreep erbij. Geen haast, het zit niet zo in mijn aard, maar soms kan ik me er verrassend goed aan overgeven. Hoewel: in Haarlem heb ik de keuze om wandelend naar huis te gaan of hardlopend, en dan ga ik toch maar weer hardlopen. Lekker naar huis – koffie en rabarbertaart!

Zo nu en dan struikel ik tijdens het hardlopen. Soms over een boomwortel, soms over een boomstronk, soms over mijn eigen voeten, soms over een zandkorrel. Een enkele keer glijd ik weg op een wildrooster. Afgelopen zondag, aan het eind van de Utrechtse HeuvelrugTrail, toen we al in Rhenen liepen, had ik de primeur om over een kat te struikelen. Wij liepen fout, want náást de weg waar we overheen hadden moeten lopen, en eindigden in iemands achtertuin, maar vlak voor we in die tuin terechtkwamen, kwam er opeens iets niet al te groots, maar behoorlijk snels, van achter een schutting van rechts vandaan gesneld. Precies waar ik liep op het moment waarop ik er liep.

Arm beest – het was al ergens behoorlijk van geschrokken, krijgt het mij ook nog over zich heen… Ik hoop maar dat het er geen gekneusde ribben aan heeft overgehouden.

Zelf ben ik in elk geval ongeschonden uit de confrontatie gekomen.