binnenstebuiten

“De Berenloop gaat niet door.” Zwager Gosse leest op neutrale toon een sms’je van een vriendin voor, aan de ontbijttafel op zondagmorgen. Wij, de drie zussen, reageren alsof we door een wesp gestoken worden. Hè, echt? Is dat mogelijk? Dat kán toch niet? Maakt de vriendin in kwestie geen grapje? Oké, het waait, het waait zo hard dat het bereik van onze telefoons sinds zaterdagavond nogal wankel is, maar geen Berenloop, terwijl het nu net, eindelijk, vaststond dat we we echt alle vier zouden starten – ik op de hele, de anderen op de halve…? Gosse belt de boodschapper van het slechte nieuws. Nee, het is geen grapje. Dat de hele niet door zou gaan, was zaterdagavond zelfs al bekend (maar bij Omrop Fryslân hoorden of lazen wij er niets over, zodat wij in zalige onwetendheid de nacht in gingen en ik gewoon een van mijn gebruikelijke pre-marathondromen had), en vanmorgen is besloten ook de halve af te gelasten.

Mijn eerste reactie is dat ik ‘m toch ga lopen. In grote lijnen ken ik de route, en de pijlen staan op de weg, dus ik zal mijn weg wel kunnen vinden. Vervolgens bedenk ik dat ik me misschien beter vandaag kan sparen, en kan kijken of ik volgende week ergens een marathon kan lopen, om toch nog dat pr in de wacht te slepen, waar ik eigenlijk voor vandaag op gehoopt had. Ik weet echter dat dat geen strak plan is. Het is de laatste weken vooral een kwestie geweest van zo heel mogelijk blijven tot de Berenloop, en daarna rust in de tent voor het broodnodige herstel. Het is niet handig dat herstel nu weer met een week uit te stellen. Een optie is om met de andere drie de halve te gaan lopen. Van hen heeft echter Gosse rugklachten, heeft Ada griep, en heeft Ditta in de trainingen niet verder gelopen dan een kilometer of 13 – en zij zijn dan ook van plan om heel rustig te gaan lopen, waarbij het dan ook nog onzeker is of ze ‘m zullen uitlopen. Daar heb ik weinig zin in – als ik ga lopen, wil ik graag een beetje doorlopen, zeker als de afstand ook nog eens gehalveerd wordt.

Over het besluit om in ieder geval te beginnen met de oostelijke lus van de marathon, hoef ik niet lang na te denken. Of ik ‘m dan helemaal loop, of dat ik na die lus afbuig naar ons huisje in Formerum, kan ik altijd later nog beslissen. Aan de ene kant denk ik dat het misschien wel slim is voor mijn lichaam om niet de volle 42 kilometer te gaan lopen, aan de andere kant had ik me erg verheugd op het rondje, en had ik ook graag willen zien wat er mogelijk was qua snelheid. Ik loop met Ditta naar de fietsenverhuur om onze rugzakken in te leveren, die wij dan ’s avonds bij de boot kunnen oppikken. Ditta loopt terug naar het huisje, en ik druk het startknopje van mijn horloge in en begin te lopen.

Ik ga de polder in richting de Waddendijk, om daar ergens de route op te pikken. De eerste kilometer denk ik nog dat het maar goed is dat ik geen marathon hoef te lopen vandaag – het voelt zwaar en ik kan me niet voorstellen dat ik op het gewenste tempo zou kunnen lopen. Dan sla ik echter linksaf, en krijg ik de wind in de rug. Voortgeblazen word ik, en ik loop lekker hard. In een wedstrijd zou dat misschien niet slim zijn geweest, om zo hard van stapel te lopen, maar nu het toch allemaal niet zo officieel is, waag ik het erop. Ik moet een beetje reserve opbouwen voor de tegenwind die mij te wachten staat wanneer de route westwaarts buigt. Ik ga lekker, ik heb er plezier in, en ik krijg steeds meer zin om toch gewoon de hele te lopen, en te proberen dat in een beetje behoorlijke tijd te doen. Voorbij Oosterend loop ik de duinen in en ik heb nog een paar kilometer respijt voor de route onverbiddelijk naar het westen buigt, en het buffelen wordt tegen de wind in.

Daar op de hoek, middenin het duingebied, staan een paar dixies op een kar, nutteloos, troosteloos. Enkele kilometers verderop word ik ingehaald door een auto van de organisatie, die de kilometerbordjes aan het opruimen is (niet de auto, maar degene die ‘m bestuurt dan). Ach ja, zo gaat het. Ik loop nog steeds lekker terwijl ik luid ademend probeer mijn tempo hoog te houden. Dat laatste valt niet mee. Er valt een korte, maar hevige bui, en ik voel hoe ik in een mum van tijd ijskoud word. Stoppen om een jasje aan te doen? Nee, de bui houdt even plotseling op als hij begon. Het is een lang stuk, zo onbeschut door de duinen, en al gaat het lekker, ik ben toch blij als ik het Hoornse bos nader. Even wat beschutting, even wat ontspanning. Landinwaarts over de weg, en dan via het fietspad weer richting het westen. Bij de schuur van Staatsbosbeheer weer de duinen in, richting zee. Weer bikkelen tegen de harde wind in, ik loop nog steeds in aardig tempo door, haal steeds groepjes lopers in, maar van het ene op het andere moment is de fut eruit. Ik heb er ongeveer 20 kilometer op zitten, en ik moet iets eten, zo te voelen. Dat is geen probleem, ik heb genoeg bij me, maar opeens weet ik niet meer zo zeker dat ik de hele marathon ga lopen. Waarom zou ik? Een pr gaat niet lukken, zoveel is me wel duidelijk. Is het niet veel slimmer om dan toch maar van de omstandigheden gebruik te maken en mijn lichaam wat minder te belasten? Heup en hamstring zijn luid en duidelijk aanwezig. Niet zo erg dat ik de 42 kilometer er niet mee zou hebben kunnen vol maken, maar wat win ik ermee dat koste wat kost te doen?

Grappig, gedurende ongeveer anderhalf uur ben ik ervan uitgegaan dat ik tóch de hele marathon zou lopen, en in een fractie van een seconde besluit ik om de afslag naar Midsland straks rechts te laten liggen en naar ons huisje te lopen. Wel stop ik nog even om een gel te pakken, want zelfs voor die laatste paar kilometers door de duinen heb ik te weinig energie (en de houdbaarheidsdatum van de gels is verstreken, dus ze moeten op – ook niet onbelangrijk). Dat stoppen is dan wel weer jammer voor het gemiddelde tempo. Dat zakt nu onder het beoogde marathonprtempo. Nou ja, dat tempo zou ik onder deze omstandigheden toch niet hebben weten vast te houden. Na ruim twee uur en ruim 23 kilometer pak ik de sleutel van ons huisje onder de mat vandaan. Ik heb het huis nog een poosje voor mij alleen – heerlijk.

Zussen en zwager komen enthousiast terug na hun halve marathon. Ze hebben ‘m alle drie uitgelopen, en zijn blij. Natuurlijk is het jammer dat de echte loop niet doorging, maar wij zien een groot voordeel in het thuis kunnen douchen, daar nog even wat kunnen eten en drinken, het niet zo hoeven hannesen met bagage en waardevolle spullen, het op ons dooie akkertje aan het eind van de middag naar West kunnen fietsen. Ik heb een beetje een dubbel gevoel over mijn beslissing. Heel verstandig, ongetwijfeld, maar ja, wie wil er verstandig zijn? Erg stoer is het niet. Toch is ook dat juist iets wat ik wil oefenen, dat ik niet altijd stoer hoef te zijn.

Ik heb het deel langs het strand gemist en baal er lichtjes van dat ik nu de golven niet heb gezien. Gelukkig heb ik wat energie en genoeg tijd over en terwijl de anderen zich gaan douchen, fiets ik nog maar even naar het strand om ook daar de storm nog even mee te maken. Heerlijk om de woeste zee te zien en een poosje tegen de wind aan te leunen. Het is goed.

Het is een dag voordat code oranje wordt afgegeven in Nederland, dat bange landje aan de kust. Bij mij staat de code voor het rondje Berg en Dal, een natuurloop van 60 kilometer, allang op oranje, zo niet op rood. Schematechnisch gesproken valt ie net niet zo handig, drie weken voor de Berenloop – niet omdat drie weken te kort zou zijn voor het herstel, maar wel omdat een loopje van 60 kilometer op z’n minst een week minder snelheidstrainingen betekent. En dát zou weer niet erg zijn, ware het niet dat ik de Berenloop graag snel (voor mijn doen snel, dan altijd) zou willen lopen. Los van schema’s en snelheid echter, is Berg en Dal ook niet echt een aanrader op dit moment, omdat mijn lijf de laatste maanden wat krakkemikkig is. Heupen en rug vinden kennelijk dat het nu wel eens even mooi geweest is, met al dat lange geloop.

Zelf vind ik echter dat Berg en Dal gewoon moet, dit jaar. Vorig jaar had ik ‘m ook al graag willen lopen, maar kon het niet (al heb ik geen idee meer waarom dat was), en verstandige mensen kunnen nog zo hard tegen me zeggen dat zo’n loopje niet wegloopt, dat ik ‘m ook volgend jaar gewoon kan doen, maar volgend jaar is er weer iets anders waardoor het misschien niet uitkomt. En zeker als ik de deelnemerslijst zie, waarop veel oude en nieuwe bekenden, mensen die ik graag wil zien en spreken, verklaar ik mijzelf kleurenblind, en zie ik oranje/rood aan voor groen. Wel besluit ik tijdens mijn laatste lange duurloop, waarbij opnieuw na ruim 20 kilometer mijn energie op is, en ik om de haverklap door mijn heupen zak, om weliswaar te stárten, maar er nu eens serieus rekening mee te houden dat ik na 30 of 40 kilometer zal stoppen.

En dus stap ik op zaterdagmorgen om kwart voor 7 in de auto richting Berg en Dal. Het is donker, erg donker. Ik ben verbaasd dat er al meer mensen buiten zijn, tot ik me realiseer dat het nu ook weer niet echt midden in de nacht is, al voelt het wel zo. Onderweg wisselen mistbanken en uitzichten op de opkomende zon elkaar af. Het belooft een mooie dag te worden, maar als ik mijn auto daar bij Berg en Dal geparkeerd heb en naar de kantine van de tennisbaan loop, is het mistig en ijskoud. Ik vraag me zelfs heel even af of ik geen handschoenen had moeten meenemen.

In de kantine heerst de bekende drukte en gezelligheid. Het lijkt alweer lang geleden dat ik Willem en Annemarie zag. Ik begroet zoveel mogelijk bekenden, en maak kennis met een enkele voorheen onbekende, maar er is natuurlijk veel te weinig tijd om met iedereen fatsoenlijk bij te praten. Willem houdt een praatje en weg zijn we. Rustig aan, kletsend in de meute, een bospaadje op en voor we het weten, komen we wat snellere lopers in tegengestelde richting tegen (ik zie de verbaasde blikken van Cinta en Mildred) – kennelijk hebben we al ergens een bordje gemist en zijn we foutgelopen. Verwarring alom. Rechtsaf maar, we zien toch al snel weer een bordje naar links, en een poosje later lopen we de trap af waar de snelle lopers vandaan kwamen. De grote meute is nu verdwenen, waarschijnlijk heeft niet iedereen het rondje nog even ‘goedgemaakt.’ Ik heb de route in mijn gps gezet, en heb me voorgenomen nu toch maar wat beter op te letten of we wel op de juiste route blijven. Toch blijken we niet veel later weer, geheel en al per ongeluk, een stukje afgesneden te hebben. Bij ons groepje van dat moment, loopt iemand die het rondje vanaf het begin elke keer heeft gelopen, en hij weet zeker dat we van een andere kant bij een open veld hadden moeten aankomen dan wij doen. Van de drie mogelijke schermpjes waar ik tijdens het navigeren uit kan kiezen, is er maar een waar ik iets van snap en waar ik iets mee kan. Wanneer de route zichzelf echter ergens kruist, kan ik op dit schermpje alleen zien waar de lijntjes heen lopen, maar niet welk lijntje ik op dat moment moet volgen. Daarvoor zijn de pijltjes aan de bomen dan weer handig, maar ja, die weet ik ook nogal eens te missen. Gelukkig loop ik veel later nog een keer een stukje fout, zodat ik de hier gemiste meters goedmaak en toch aan de (ruim) 60 kilometer kom.

Na deze twee vroege missertjes loopt het echter voorlopig goed. Het is ontspannen lopen, en de omgeving en het weer zijn zo mooi, dat ik het ene oh-en-ah-moment na het andere beleef. Als het de hele dag zou hebben geregend, waar ik vrijdag van uitging, had ik het ook best gevonden, maar ik ervaar de zonneschijn als een extra cadeautje. Wat een bof om hier te lopen en wat geef ik mezelf groot gelijk dat ik de kleuren van de code een beetje door elkaar heb gehaald.

Bij de eerste verzorgingspost (cola!) gaat het thermoshirt uit. Handschoenen? Wie heeft het over handschoenen? Bij de tweede post (meer cola) waag ik me aan een witte boterham met kaas. Lekker. En een stukje ontbijtkoek, want suikers zijn handig, zit ergens in mijn hoofd opgeslagen. Bij de derde post (we zitten inmiddels op 32 kilometer) staat Annemarie met de camper. Een bekertje vanillevla natuurlijk. En voor deze pseudovegetariër wordt een bekertje tomatensoep-met-ballen zonder ballen geregeld. Dat smaakt goed – en dat is maar goed ook, want ik heb er zeker nog een kilometer of 20 plezier van, van die soep. Bij de vierde post (geen cola? ai!) snaai ik tucjes en stop ik bij vertrek een dropje in mijn mond voor onderweg.

Ik vorm inmiddels al een hele poos een tweemanschap (v) met Hannah, en het is voor het eerst dat ik tijdens een loopje mijn plaspauze afstem op die van een ander. Terwijl ik echter in het begin iets sneller liep dan zij, begin ik het vanaf een kilometer of 40 behoorlijk zwaar te krijgen, terwijl Hannah nog steeds lekker draait. Na de post op 42 kilometer loop ik nog een paar fraaie kilometers in haar kielzog over de Mookerheide, en heb ik nog een páár keer een korte opleving, maar op een bepaald moment loopt Hannah bij me weg. Een stukje voor ons zie ik Wilbert lopen, en ik zie de afstand tussen hen beiden kleiner worden, maar ik moet hen laten gaan. Ik heb al een poosje last van mijn darmen en het is niet anders, ik moet de bosjes in. In de tussentijd word ik door een aantal lopers voorbijgegaan, en ik loop in mijn eentje verder.

Bij een verkeersweg moeten we rechtsaf over het fietspad. Even verderop zie ik een geel lint hangen bij een pad naar rechts. Hoewel dat geen afgesproken markering is, denk ik dat het wel zal kloppen. Ik loop over iets dat eruitziet en zwaar is als een mtb-pad, en ik heb niet bepaald het idee dat mij al enkele tientallen hardlopers zijn voorgegaan over dit pad. Volgens de gps zit ik echter nog steeds op de route, en het pad blijft parallel lopen aan de weg en het fietspad, dus ik denk dat ik me er geen buil aan kan vallen het te blijven volgen. Vlak voor een kruispunt pak ik het fietspad weer op. Het is alleen wel gek dat ik nergens markeringen zie, maar mijn schermpje lijkt aan te geven dat ik nog steeds op de route zit, en ik steek de weg maar gewoon over. Nu wordt het echter onduidelijk. Nergens markering, als ik het schermpje volg, moet ik een mtb-route op, ik volg nog wat kleine paadjes, totdat ik zeker en beslist van de route af ben. Tja, officieel moet je dan terug naar de laatste markering die je hebt gezien, maar het is werkelijk kilometers geleden dat ik zo’n zwarte pijl op een wit bordje heb gezien en ik zit er inmiddels al gedurende een kilometer of 10 een beetje doorheen, en ik moet er ook nog een stuk of 10, dus terug naar de laatste markering is een niet erg aanlokkelijke optie. Toch keer ik maar om en probeer dan maar op z’n minst het pijltje op mijn schermpje weer samen te laten vallen met het zwarte lijntje. En zowaar, na een poosje zie ik links van het pad een verheugend bekende markering. Bovendien twee wandelaars een stukje voor me op het pad dat de pijl me wijst – weliswaar lopen zij de tocht van 40 kilometer, en denken zij daarom dat ik fout zit, maar ik heb toch iets te veel vertrouwen in de route op m’n gps om mij dat wijs te laten maken. Ik neem aan dat de 40 en de 60 kilometer inmiddels weer versmolten zijn.

Ik heb een paar krentenbollen in mijn rugzak, ik heb een paar prachtige, lekkere, officiële sportrepen bij me, maar ik loop al een hele poos met een enorm energietekort, alleen maar omdat ik de moed niet kan opbrengen om iets te eten te pakken. Nu móet ik van mezelf een reep nemen. Die smaakt goed, maar brengt de energie niet terug. Mijn darmen blijven van slag en ik word rillerig. De zon is inmiddels ook al een poosje weg, en het wordt killer in het bos. Het is nu een kwestie van afzien en gewoon maar doorlopen. Ja, ik heb ook last van mijn heup, bil en hamstring, maar eigenlijk valt die pijn me alles mee. Stoppen is allang geen optie meer, en lijkt me ook niet nodig. Ik hoop dat er nog een verzorgingspost komt, al is het alleen maar omdat dat een welkome afwisseling zou zijn. En ja, na een poosje staan er midden in het bos weer een paar vrijwilligers achter een tafeltje met plastic bekertjes en flessen frisdrank (verbazing: “bijna iedereen wil cola”). Ik sla nog zo’n bekertje verrukkelijk vergif achterover, en waag me aan de laatste kilometers.

In de kantine heerst de bekende drukte en gezelligheid.

Bij de Lochemtrail staan ergens redelijk in het begin, bij een toren (een watertoren?) een man en een vrouw in van die oranje hesjes. Parcourswachten? EHBO’ers? Ik gok met terugwerkende kracht het laatste.

De vrouw zegt tegen me: “Het gaat goed, hè?” Ik ben al vanaf de eerste meter met mezelf aan het knokken, op zoek naar enige vorm van vorm, die volkomen onvindbaar zal blijken die dag, en antwoord: “Nou, dat zou ik niet durven beweren!” – het lopen mag dan niet zo lekker gaan, maar ik kan nog wel een volledige zin formuleren, met uitroepteken op de koop toe.

Kilometers later hetzelfde stel langs het parcours. Weer zegt de vrouw op opgewekte toon tegen me dat het goed gaat. Het gaat natuurlijk helemaal niet goed, maar deze keer ga ik er maar niet tegenin, alleen al om mijn energie te sparen, en ik volsta met wat gehum en een lach.

Een paar kilometer voor het eind staan ze er weer. “Zie je wel dat het goed gaat,” zegt de vrouw, “je loopt nog steeds!”

O, bedoelde ze dát? Zou ik gewoon te hoge eisen aan ‘goed gaan’ stellen?

“Wat ben je van plan?” vraagt Henny, als ik dinsdag bij hem op de bank lig voor een massage van zo goed als mijn hele achterkant. Ai, dat is een wel heel directe vraag. Ik laat het altijd graag een beetje in het midden, wat ik van plan ben, zodat ik niet afga als ik mijn doel niet haal. Schijterd. Als íemand mag weten wat ik van plan ben, is het Henny wel – de trainer immers, die geacht wordt mij, indien nodig, te behoeden voor al te doldrieste plannen. En als ik me tegenover íemand ook niet hoef te schamen, wanneer ik mijn doel niet haal, is het Henny wel. “1 uur 50,” zeg ik dus eerlijk. Henny vraagt of ik weet welke kilometertijd ik dan moet lopen. Ik gok op 5’20”. Thuis bereken ik dat het 5’12” moet zijn. Nogmaals: ai. Ik heb weleens sneller gelopen op een halve, maar of dat nu ook lukt? Ik gun mezelf dat het ook iets tussen de 1:50 en 1:55 mag worden. Lekker lopen, het is een immens cliché, maar toch ga ik er deze keer gewoon weer voor.

Ik ben wat aan het klooien, de laatste weken. Niet alleen zit ik mentaal niet zo lekker in m’n vel (huh? mentaal in een vel zitten? interessant…), maar ook lichamelijk valt er over van alles te klagen en te jammeren. Twee dagen na de Skyradiorun loop ik met Paula een superzalig rondje door de Kennemerduinen. We lopen rustig, en het gaat prima, maar na een kilometer of 24 is het op. Als we op het laatst de Brederodeberg oplopen, zak ik totaal door mijn heupen, ik kan onmogelijk rechtop blijven lopen. Thuisgekomen wil ik op de deurmat mijn schoenen uittrekken, die nat en zanderig zijn, en oef, het schiet in mijn rug. Niet vreselijk dramatisch, ik kan nog zitten, liggen, staan en lopen, maar lekker is het niet en pijnlijk is het wel.

De week erna is het bij de Lochemtrail 30 kilometer lang vechten voor me. Een prachtige loop overigens, met alles wat ik leuk vind bij een hardloopwedstrijd (kleinschaligheid, een mooie omgeving, sympathieke mensen, een gemoedelijke sfeer, lekker no-nonsense), maar jeetje, wat heb ik het zwaar. De week daar weer na loop ik een duurloop vanuit Nijverdal, waar ik een ruime week in het huis van mijn ouders zit. Als ik mijn schoenen aan wil trekken, herinnert de knoop in de veters van een van mijn Triumphs me aan het moment waarop het in mijn rug schoot… Het lopen gaat aanvankelijk verrassend goed, maar na 20 kilometer is de koek wederom op. Die heupen, gék word ik ervan. En natuurlijk verloop ik me in het zicht van de haven ook nog eens, zodat ik twee volkomen overbodige extra kilometers maak. Hoe frustrerend.

Voor vertrek naar Nijverdal heb ik me al ingeschreven voor de ZKA-loop, het jaarlijkse thuisloopje vanuit Haarlem – als ik dat niet gedaan had, zou ik ‘m misschien dit jaar hebben laten schieten, maar ja, es ist bezahlt, also es soll ‘runter, of zoiets. Dus spring ik vandaag om kwart over 12 op de fiets naar de stad. De start is pas om half 2, maar ik heb bedacht dat ik mijn kuiten vooraf misschien even kan laten masseren door Henny. Op die kuiten van mij kun je momenteel een liedje tokkelen – muzikaal gezien wellicht een interessante mogelijkheid, maar looptechnisch gesproken brengt deze situatie enig risico met zich mee. Het is nog rustig in de sportzaal waar de masseurs aan het werk zijn, zoals ik al verwachtte, maar dat neemt niet weg dat ik een kwartiertje moet wachten, omdat er net iemand voor me was die door Henny onder handen wordt genomen. Ondertussen klets ik wat met Stef, die op zaterdagmorgen met de groep van Henny traint – en die eigenlijk Steven blijkt te heten, zoals ik nu dankzij wat speurwerk op facebook ontdek – en voorzie ik ene Cor van kledingadvies (nee, je kunt rustig een hemdje aandoen – al heet dat bij mannen singlet, geloof ik: als je het koud krijgt, ga je vanzelf wat harder lopen). Als ik dan op de bank lig en Henny mijn kuiten onder handen neemt, levert hij voor deze ene keer geen commentaar op wat hij voelt. Hij is voorzichtig, vanwege het feit dat ik zo nog aan de bak moet, vermoed ik, en deze keer vlieg ik voor de verandering niet tegen het plafond. Als ik opsta en mijn schoenen weer aantrek, zeg ik toch nog maar even snel dat ik dat van die 1:50 niet weet. Altijd even indekken, je weet maar nooit. Henny maakt het natuurlijk niks uit, gewoon lekker gaan lopen, is zijn advies. Oké, zal ik doen.

Vanaf de start loopt het inderdaad lekker. Zo lekker, dat ik mezelf een beetje in moet tomen. Als ik op mijn horloge kijk en zie dat ik op dat moment 4’10” per kilometer loop, blijkt de noodzaak van dat intomen wel heel duidelijk. Zelfs in mijn aller-, aller-, allermeestoptimistische bui, zou ik er nog niet van durven dromen dat ik zo’n kilometertijd gemiddeld op een 10 zou lopen, laat staan op een 21. De stad door, het saaie stuk langs de Randweg, en dan afbuigen richting Elswout – een van mijn favoriete stukjes. Ik probeer vooral niet met anderen bezig te zijn, en ook niet te veel met mijn kilometertijden, behalve dan om ervoor te zorgen dat ik niet al te hard van stapel loop. Ik merk dat ik behoorlijk hard loop, daar heb ik mijn horloge niet voor nodig, om me dat te vertellen. Maar hoe voelt het? Kan ik op een ontspannen manier dit tempo blijven lopen? Als dat lukt, dan ben ik blij.

Bij Kraantje Lek de duinen in, het Visserspad op. We lopen hier nogal beschut, en het is warm. Heuvelop is niet mijn sterkste kant, merk ik ook vandaag weer – daar word ik ingehaald door mensen die ik heuvelaf weer voorbij ga. Maar het is nog vroeg in het parcours, we zitten op een kilometer of 8, en ik voel me prima. Bij de verzorgingspost op 10 kilometer krijgen we de wind van voren. Heerlijk vind ik de verkoeling die dat geeft, maar het wordt nu wel zwaarder om op tempo te blijven lopen. Ik hoor iemand zeggen tegen een loper die hier vandaag voor het eerst loopt, dat we nu nog een zwaar stuk door de duinen hebben, maar dat we dan op de Zeeweg komen en het alleen nog maar naar beneden gaat. Nou eh, die ervaring heb ik bepaald niet. In de Zeeweg zitten wat verraderlijke stukken vals plat, en dan krijg je het stuk langs de Brouwerskolkweg nog, waar je overduidelijk nog even mag klimmen, en dan de bruggetjes in/bij? het Houtmanpad nog…

Nou ja, veel valt er niet te melden, eigenlijk. Zoals gewoonlijk zijn de laatste kilometers zwaar. Het is heerlijk om niet naar mijn tijd te kijken bij de diverse kilometerborden, om vervolgens te berekenen wat een mogelijke eindtijd wordt. Ik weet dat ik gemiddeld nog boven de 12 km/u zit, en dat die 1:50 een gelopen race is, en met een pr ben ik niet bezig. Niet dat ik het niet bedenk hoor, dat een pr misschien mogelijk zou zijn, maar elke keer weet ik mezelf er weer heel gemakkelijk van te overtuigen dat dat niet is waar ik nu op uit ben, dat komt een andere keer wel weer. Lekker lopen – hoewel de laatste kilometers heus wel zo zwaar zijn dat je je kunt afvragen of dat nog wel onder de definitie van ‘lekker’ valt.

Na 1:44’27” ga ik over de finish. 15 seconden langzamer dan mijn pr, maar op een iets zwaarder parcours en met meer wind. En zonder te streven naar zo’n snelle tijd, wat ik die keer dat ik dat pr liep wél deed. Dik, dik, heel dik tevreden.

En meteen voel ik me ook een beetje bezwaard over het geklaag en gejammer over mijn lichamelijke kwaaltjes, de laatste tijd (nou ja, ik heb geprobeerd er niet al te veel over te zaniken, maar ik maak(te) me wel wat zorgen, eerlijk gezegd). Was dat dan allemaal onzin? Neuh, dat geloof ik toch niet, zeker niet als ik mijn linkerheup/bil/been zo voel na afloop. Maar conditioneel is er kennelijk niet zo heel veel aan de hand – al fitter ik dan niet mee met de ZKA, fit ben ik wel. Op naar Terschelling – nog 5 weken!

Ik kan het niet helpen, het is iets van het werk. En als ik voor datzelfde werk naar een dansfeest ga, dan kan toch niemand van me verwachten dat ik niet meedoe, wanneer dat werk vanwege iets met sponsoring is uitgenodigd om mee te doen aan een hardloopwedstrijdje?

Dus loop ik op vrijdagmiddag rond in het Amsterdamse Bos. Een beetje onwennig. De laatste tijd doe ik vooral aan loopjes mee waar ik voor mijn doen best veel mensen ken, maar hier speur ik tevergeefs naar mijn collega’s – de enige bekenden die ik verwacht aan te treffen. In de kleedkamer verbaas ik me vooral over de jeugdigheid van mijn medeloopsters. Een enkeling werkt haar make-up nog even bij. Juist ja. Je moet weten wat belangrijk is als je meedoet aan een hardloopwedstrijd.

Ik ben vroeger dan nodig is, het zal eens niet. Nadat ik ongeveer vijf keer de kleedkamer ben ingelopen om zogenaamd iets uit mijn rugzak te pakken of nog een slokje te drinken, besluit ik maar even een stukje te gaan inlopen. Ook dat ben ik niet gewend. De meeste loopjes die ik doe, zijn zo lang dat ik rustig de eerste kilometers kan gebruiken om in te lopen, maar als ik dat vandaag doe, is het loopje voorbij voor ik klaar ben met inlopen. Hoe doe je dat eigenlijk, inlopen? Ik loop rustig, en trek een paar keer een sprintje. Geen idee of dat ergens goed voor is, maar het voelt wel profi. Een beetje hakken-bil en kniehef – ook dat moet de indruk wekken dat ik weet wat ik doe. Ondertussen loop ik vooral te zweten en te hijgen, en vraag ik me af waar ik aan begin. Het is benauwd, ik heb dorst en ben drijfnat. En dan moet de wedstrijd nog beginnen. Tien kilometer staat er op het programma, twee rondjes om de Bosbaan. Geen idee of me dat heel snel zal lukken, richting pr-tijd bijvoorbeeld, maar onder de 50 minuten wil ik het toch in elk geval graag doen. Alleen dat voornemen al, legt een druk op het loopje die ik óók al niet meer zo gewend ben.

Een kwartier voor de start ga ik toch maar eens naar het startvak. Maar wat gek dat er nu nog steeds bijna niemand staat. Aha, de start is de andere kant op dan ik dacht, en de lopers staan allemaal áchter het hek, in plaats van ervoor. Als ik naar de ingang van het vak loop, zie ik Cinta staan. Kijk, dat vind ik nu eens leuk, om haar te zien, maar wat doet zij nu hier? Dit evenement is bestemd voor mensen/bedrijven die in de marketing- en communicatiebranche werkzaam zijn, en dat is zij bij mijn weten niet. Ze komt niet om te lopen, maar om te supporteren, zo blijkt. Wie of wat, wordt me niet duidelijk – een ander gespreksonderwerp heeft voorrang, en zoveel tijd hebben we nu ook weer niet om met elkaar te praten. Er bekruipt mij enige onrust bij het zien van het volle startvak waarin ik achteraan kan sluiten. Daar stuit ik meteen op mijn collega’s, drie in getal. Ik kan het niet maken om niet bij hen te blijven staan, vind ik, maar anders zou ik me stiekem toch een stukje naar voren hebben proberen te dringen. Vooral als me duidelijk wordt dat de groene ballonnen, die ik ergens heel in de verte bij de startlijn zie, de ballonnen van de 5’/km-pacers zijn. Ik doe heel relaxed, alsof het me allemaal niets uitmaakt, maar wat ik voel, is onrust. Dat gaat me wel wat kilometers kosten, om die groene ballonnen bij te halen en er (hopelijk) voorbij te gaan.

Na het startschot, dat ik overigens niet hoor, wandelen we gedurende 58 seconden naar de start. Daarna ga ik er als een speer vandoor, de iets langzamere lopers om me heen nodigen uit om er heel snel voorbij te gaan, in de hoop dat ik daarna het pad voor mijzelf heb. IJdele hoop natuurlijk, het duurt tot het tweede rondje, als de 5km-lopers eraf zijn, voor we normaal kunnen doorlopen. Inhalen via links is dat eerste stuk lastig, omdat meteen naast het fietspad het talud begint naar de weg – dat loopt iets te steil omhoog. Dan maar naar rechts en daar via het iets vlakkere gras. Ik zie later dat ik die eerste kilometers een paar keer een snelheidspiekje heb – ik vermoed dat dat mijn inhaalacties zijn. Ik kijk in het begin een aantal keren op mijn horloge om mijn snelheid te checken – een paar keer is die iets te hoog, maar de meeste keren ligt hij zo rond de snelheid die ik al eens eerder gelopen heb op deze afstand en op een 10 engelse mijl. Alleen heb ik het nogal zwaar. Het is echt warm en benauwd en ik heb dorst. Ik heb er spijt van dat ik uiteindelijk besloten heb mijn drinkgordel thuis te laten.

Dit is echter nog niets vergeleken bij de terugweg langs de andere kant van het water. Daar lopen we over een grindpad, en in de drukte loop ik in een grote stofwolk. Als trailloper mag ik misschien niet al te kritisch zijn over de ondergrond, maar dat grind zet niet erg lekker af, dus ga ik over het gras aan de linkerkant lopen. Als ik iemand achter me hoor, ga ik snel naar rechts, zodat de snellere loper me links kan inhalen. Ondertussen lopen de groene ballonnen nog steeds ergens voor me, maar dat duurt nu niet lang meer. De beide pacers lopen niet al te dicht bij elkaar, en ik overweeg even om een poosje te blijven hangen achter de voorste van de twee (die een bekende van een van mijn baantrainers blijkt te zijn – we wisselen een paar woorden met elkaar), maar daarvoor hoop ik toch nog net iets te sterk op een wat snellere tijd.

In de tweede ronde heb ik het nog steeds zwaar, maar de zon is inmiddels verdwenen, en na anderhalve kilometer in die ronde, begint het zowaar te regenen. Zalig! Ik kijk allang niet meer op mijn horloge, maar probeer zo ontspannen mogelijk te lopen, waarbij ik de druk niet al te zeer laat varen, zodat het tempo redelijk blijft. Ik voel op dit moment niet de hardheid om kapot te gaan, maar wil dit wel zo goed mogelijk afronden. Ik loop naar groepjes lopers toe, haal ze in, en word zelf ook soms ingehaald. Een groepje waarmee ik een poosje haasje over heb gespeeld, moet ik op de terugweg over het grind laten gaan. Het maakt niet uit. Ik ben tevreden over hoe het gaat, ik vind het toch weer leuk, zo’n 10 kilometer op een iets hoger tempo, en als ik over de finish ga, blijk ik nog een pr gelopen te hebben ook. Wie doet me wat?

Het is vloeken in de trailrunkerk, maar ik houd niet alleen van lang lopen, niet alleen van in een mooie omgeving over onverharde en smalle en heuvelachtige paadjes lopen, maar ik houd er ook van om me zo nu en dan het snot voor de ogen te lopen om een zo scherp mogelijke tijd neer te zetten. Dat mag zélfs op asfalt zijn.

Zo, dat is er uit.

Vanmiddag voor een broodnodige massage bij Henny. Overleg over het programma in de rest van dit jaar, en over mijn plannen voor volgend jaar. In 2013 heb ik aan veel georganiseerde loopjes meegedaan – dat vindt niet alleen Henny, dat vindt ook een, eh, hoe zal ik hem noemen, een goede ultra/bergloper die er zo nu en dan iets van vindt, van wat ik doe. Dat vind ik zelf ook wel, alleen weet ik niet beter dan dat dat best moet kunnen – ik zie ‘iedereen’ om me heen immers hetzelfde doen.

Ik merk echter dat sommige van deze loopjes me niet helemaal het tevreden gevoel geven dat ik ervan verwacht. Dat ik vorige week vrij veel tijd nodig had om de Trail des Fantomes te lopen, boeide me werkelijk niet echt – ik had het niet al te zwaar gehad onderweg en had een prachtig loopje gelopen – en toch was een van de eerste dingen die ik na afloop bedacht, dat ik nú wel weer eens gewoon een echte wedstrijd zou willen lopen. Ergens serieus voor trainen, rekening houden met opbouwen en weer afbouwen, en dan gewoon zo hard mogelijk lopen. (Dat had natuurlijk bij de Fantomes ook gekund, maar niet onder de gegeven omstandigheden – lees: voor mij iets te snel na het rondje in de bergen.)

Gelukkig ga ik dit jaar de Berenloop nog lopen, en ben ik van plan om daar een beetje door te lopen – het hoeft geen pr op te leveren, maar een aardige tijd zou leuk zijn. Drie weken ervoor loop ik 60 kilometer bij Berg en Dal. Voor mijn snelheid is dat niet goed, zegt Henny. Ook al loop ik er rustig, het is alleen al door de afstand een flinke inspanning waarvan ik in de week erna zal moeten herstellen, zodat ik dan niet aan tempowerk toekom.

O.

Als Henny het zó stelt, wordt het opeens wel weer heel serieus. Ik begrijp dat het voor een goede tijd op Terschelling wellicht niet slim is, maar ik wil Berg en Dal zo graag lopen, dat ik dan maar een iets mindere Berenloop voor lief neem.

Wat verder nog? Volgende week een 10 kilometer. Ga maar gewoon snel weg, loop zo hard als je kunt en kijk als je over de finish komt wat je tijd is. Als je bij een 50 kilometer na 20 kilometer doodgaat, heb je een probleem, maar bij een 10 kilometer kun je best na 7 kilometer doodgaan, en dan houd je dat nog maar even vol, die laatste 3 kilometers.

Eh…

Dan in september de Lochemtrail, ongeveer 30 kilometer, geloof ik. Die kan ik ook best snel doen, meent Henny. Ga maar op marathontempo weg, ga maar uit van een marathontijd van 3:45 uur. Eh, maar dat is nog onder mijn snelste tijd. Moet ik op 5:20 of zo de kilometer weggaan? Weet je wel hoe snel dat is? Nou oké dan, dat hoeft niet per se (het is een trail, tenslotte, en geen wegwedstrijd), maar de boodschap is duidelijk: niet van dat watjesgedrag. Er ook weer niet als een idioot vandoor gaan natuurlijk, wel rekening houden met de afstand, maar ik hoef mezelf niet te sparen en mag best een beetje doorlopen.

Slik.

Bij het weggaan heb ik het nog even over de duurloop van afgelopen zondag. Het tempo van die duurlopen is grotendeels rustig, maar de laatste paar kilometer mag wat sneller. Ik zeg dat ik het laatste deel wel boven de 10 km/u loop, maar toch nog niet bepaald 11. Daarover zegt Henny dat het tijd wordt dat ik dat weer ga opzoeken – vanzelf komt het niet, en na al dat lange werk van de afgelopen maanden is het tempo er een beetje uit. Mezelf een schop onder de kont geven dus, om weer wat snelheid te creëren.

Pfff.

Misschien wil de kerk van het gij-zult-genieten-en-presteren-is-eigenlijk-een-smerig-woord-dogma deze afvallige toch weer in de armen sluiten?