binnenstebuiten

Als ik aan kom lopen om m’n startnummer te halen, zie ik in de rij direct Jonathan staan. Hij draagt een t-shirt met op de rug de tekst:
no off days
no excuses
no mercy
In kapitalen uiteraard.

Over die eerste hoef ik het niet te hebben. Volgens mij heeft iedereen wel eens een off day, maar is de strekking hier meer dat je dat niet als excuus kunt aanvoeren, zodat ie eigenlijk valt onder de tweede. Twee en drie zijn interessant.

Jonathan is ook degene met wie ik in het startvak sta. Stella heeft in Vizille geslapen, en haar hebben we sinds gisteren niet meer gezien. Hans zijn we kwijt sinds die een paar uur eerder in Aiguebelle in een andere bus stapte dan wij. Ik neem tenminste maar aan dat hij wel inderdaad in een bus gestapt is en niet bij nader inzien heeft besloten terug te gaan naar z’n tent. Van de Japanners met wie we gisteren aan de pasta zaten geen spoor. Het is een minuut over zes, en nog wordt er niet afgeteld, alleen maar geluld. Het kost me moeite mijn ongeduld te bedwingen, laten we alsjeblieft beginnen. Ik ben helemaal niet zenuwachtig, maar heb wel maar een uurtje of zo geslapen (no excuses) en dat is toch een beetje gek, als je niet zenuwachtig bent.

In de eerste etappe, tot de verzorgingspost van Arselle (R1), op 16,5km (1488mD+, 148mD-), is de Echappée Belle ons nog genadig. Het terrein is met de kleur groen gewaardeerd – ‘sans difficulté.’ Het begint met een stukje vlak, tot we een vriendelijk stijgend bospad op mogen. In dat bos is overigens de warmte van de afgelopen week flink blijven hangen, maar bij het stijgen wordt het vanzelf koeler (no excuses). Ik laat Jonathan meteen gaan, maar als ik zie dat hij op dezelfde afstand van me, een paar meter voor me, blijft lopen, versnel ik toch maar even om naast hem te komen. Wel zo gezellig. We houden allebei van de Ecrins – vakanties in de bergen, het beste gespreksonderwerp dat er is. Als er wat meer ruimte op het pad ontstaat, loopt Jonathan van me weg. Ik zal hem tijdens de race nog éénmaal terugzien. Na een uur of drie ben ik al bij de post. Een tussentijd die me meevalt (nu nog even: mercy).

Ik gedraag me voorbeeldig bij de post. Eerst waterzak bijvullen, het belangrijkste. Dan eten en drinken. Voor vertrek denk ik er ook nog aan een behoorlijk irritant steentje uit m’n rechterschoen te verwijderen. Uiterst efficiënt allemaal. Tevreden over mezelf ga ik dan ook weer op pad, maar met die tevredenheid is het al snel gedaan. Ik stel er een eer in om in de bergen ‘netjes’ te lopen. Beheerst, niet te grote stappen, geconcentreerd. Nou kan die eer me gestolen worden, maar het feit dat ik om de haverklap tegen stenen aan schop, m’n evenwicht verlies, onhandig ben en daardoor slordig loop, belooft weinig goeds. Ik schaam me voor de mensen die achter me lopen (want zo ben ik wel), maar belangrijker: ik probeer te analyseren wat er aan de hand is en, nog belangrijker, het tij te keren. Die analyse heeft weinig om het lijf. Ik weet best wat er in dit soort gevallen eigenlijk altijd aan de hand is: ik loop boven m’n macht. Het lijkt niet alsof ik te snel ga, maar kennelijk is dat toch het geval. Ik voel me opgejaagd doordat er mensen vlak achter me lopen, en stap aan de kant om hen te laten passeren. Dat zal ik de rest van de dag nog minstens een keer of honderd doen, schat ik. Ik vind het een zwaar stuk, en zie achteraf tot mijn schrik dat deze etappe grotendeels blauw (‘facile’) gewaardeerd is, met het laatste gedeelte rood (‘difficile’). Bij de Refuge de La Pra (R2), op 27,7km (2412mD+, 594mD-) vul ik eerst weer waterzak en flesje sportdrank, en ga ik me daarna te buiten aan soep, brood met kaas, zoute cashewnoten en sinaasappel. Ik wil eigenlijk bijna nooit fruit tijdens loopjes, maar mijn lichaam laat er geen misverstand over bestaan: sinaasappel móet nu. Ik smeer me nog een keer in met factor 50. Het lopen gaat dan misschien niet geweldig, maar ik ben er met m’n kop goed bij, merk ik.

Bij vertrek van de hut loopt een groep kinderen in de weg. Wat gaan ze doen? Een van de begeleiders feliciteert me alvast. Dat is me iets te voorbarig, al bedoelt ze natuurlijk niet met de finish, maar met wat ik tot nu toe al gedaan heb. We beginnen aan de klim naar La Croix de Belledonne, en, jawel! Ik kom in mijn ritme en krijg het sterke gevoel te pakken. Eindelijk m’n steady state bereikt. Denk ik. Dan wordt het weer steiler. Weg steady state, weg lekkere gevoel. Maar hee, wat ik gehad heb, kan ik ook weer terugkrijgen, toch? Bovendien lopen we door een allerprachtigst gebied hier. De meertjes, de stroompjes. Wie zei er nou dat dit niet leuk zou zijn? Nou eh, ik zie dan misschien nog wel dat het mooi is, maar echt leuk kan ik het toch niet vinden. My goodness, wat is dit zwaar! Geen spatje genade kan ervan af. Ik denk, reconstruerend, dat het hier al ergens moet zijn dat ik verlangend naar een mooi groen veldje naast een van de meertjes kijk. Een perfect kampeerplekje. Waarom zet ik nu niet gewoon mijn tentje op na een wandeldag, om in de ondergaande zon te genieten van een van de culinaire hoogstandjes van de droogvoerproducenten? En om dan morgen uitgerust, na een ontbijt met bergbeton en een kop oploskoffie, de rugzak weer op te hijsen voor een nieuwe wandeldag?

Als we een sneeuwveld op moeten – zo nu en dan zien we de top liggen, maar die is nog ver weg – loopt de route terug van de top even samen met die van ons. Elke loper die afdaalt, en dus al een stukje verder is dan wij, wenst ons “allez, bon courage!” Zo aardig. En ik maar “merci, toi aussi”-en. Ik kom boven, bij het kruis, en begin meteen aan de afdaling. Hier voor het eerst een stukje paars (‘très délicat’), maar ik kan me niet herinneren het op dit punt specifiek zwaarder te hebben dan elders. De afdaling door de sneeuw gaat goed en ik durf zelfs even te skiën, waar ik meestal te schijterig voor ben. Het doet me deugd te mogen constateren dat ik niet achteraan loop – er komen nog steeds mensen naar boven, die ik op mijn beurt weer goede moed toewens.

Van het vervolg kan ik me weinig herinneren. Ik zie in het roadbook dat het vrijwel alleen nog maar dalen is tot post 3, maar dat er ook een stuk met zwart gewaardeerd is (‘très difficile’). Is dat het waardoor het in mijn beleving allemaal zo lang duurt? De avond ervoor heb ik met Hans (een sympathieke Vlaming én finisher in de legendarische Legends Trail – maar dat geheel terzijde) gesproken over de race. Dit wordt zijn derde poging om hier de finish te bereiken, en ik vraag hem wat het nu precies is dat de race zo zwaar maakt. Hij denkt daar even over na, en zegt dan dat het is dat je hier geen enkel moment respijt krijgt. Bij een normale bergloop (wat heet normaal), heb je na een zware beklimming toch eigenlijk altijd wel weer een stuk waarin je lekker wat naar beneden, of min of meer vlak, kunt lopen en weer een beetje op adem kunt komen. Die stukken ontbreken in de Echappée Belledonne nagenoeg. Ben je met veel inspanning op een col aangekomen en verheug je je al op de afdaling, zie je dat je aan de andere kant een blokkenterrein wacht, of zo’n steile afdaling dat van hardlopen geen sprake kan zijn (voor ons gewone stervelingen dan). Ik bedenk onderweg regelmatig dat hij hierin volkomen gelijk heeft. Ik heb me daarop verkeken. Ik wist dat het een heel technisch parcours zou zijn, maar heb bedacht dat dat in wezen geen probleem voor me zou moeten zijn, dat ik weliswaar niet snel ben, zeker in dergelijk terrein niet, maar dat ik ook niet bang ben, en ik weet van mezelf dat ik wel door de moeilijke stukken heen kom. Ik heb wél bedacht dat de tijd die ik ervoor nodig zou hebben een probleem zou kunnen zijn, maar wat ik me onvoldoende heb gerealiseerd, is dat lopen in zulk terrein ook extreem vermoeiend voor me is. Misschien doordat ik niet echt gezegend ben met een grote motorische begaafdheid, misschien doordat ik niet bijster sterk ben in mijn bovenbenen, wie zal het zeggen.

De derde post: Refuge Jean Collet, 38,4km (3268mD+, 1615mD-). Ik arriveer hier om een uur of vier ’s middags, en moet er voor half zeven weg zijn. De tijdsmarge is ruim genoeg om me daar voorlopig niet druk om te hoeven maken. Bij deze post maak ik voor het eerst een fout: ik heb het idee dat ik de afgelopen etappe maar weinig water gedronken heb, en vul alleen het flesje sportdrank. De waterzak in de rugzak blijft dicht. Uit het feit dat de andere mensen me in de weg lopen, kan ik afleiden dat ik me niet al te denderend voel. O ja, en de soep is op, terwijl soep eigenlijk het enige is dat me nog smaakt. Toch vertrek ik vol goede moed. De volgende etappe is maar 8,7km lang, en telt maar ruim 700 positieve hoogtemeters (en ruim 900 negatieve, maar het besef is nog niet tot me doorgedrongen dat die negatieve vrijwel net zo zwaar wegen als de positieve). Dat moet toch een makkie zijn, zou je denken, ook al zitten er enkele zwarte passages in. Niets is minder waar. We beginnen met een stijging. Best een lange. Mooi, die 700 meter stijgen hebben we gehad. Maar na een korte afdaling begint het gewoon wéér te stijgen. Klopt dat wel? Volgens mij niet. Dit móet meer dan 700 meter zijn, dat kan gewoon niet kloppen. De afdaling is razend steil. Ik word weer ingehaald bij het leven – stap maar weer aan de kant, en nog een keer, en nog een keer. Er volgt een derde stijging. Nu weet ik zeker dat we meer stijgen dan in het boekje staat. En dat van die 8,7km kan ook vast niet kloppen. O ja, en het water in m’n waterzak is natuurlijk al heel lang op, dus ik moet het doen met de paar slokken isostar die ik nog heb. Er komt geen eind aan, aan deze passage. Op een bepaald moment hoor ik beneden me geroep en gejuich, en ik zie een meer. Mooi, daar zal dan wel de verzorgingspost zijn, al zie ik verder nergens iets wat daarop duidt. En inderdaad: er zitten wel wat supporters beneden, maar er is geen post. Het kost me moeite het de mensen niet kwalijk te nemen dat ze mij op het verkeerde been zetten met hun gejuich. Gelukkig zie ik al snel daarna de post liggen, al ligt die dan nog weer een stuk verder weg dan mij lief is. We dalen nu af over een redelijk normaal pad, maar de gang is er bij mij volkomen uit. Ik voel dat ik veel tijd begin te verliezen – ik loop steeds langzamer.

Ergens in de vorige of in deze passage, ben ik begonnen te spelen met de gedachte dat ik zou kunnen uitstappen in Pleynet, de vijfde verzorgingspost en Base Vie. Hoe lekker zou dat wel niet zijn? Dan kan ik misschien nog een paar uur slapen, en dan zaterdag al de tent opbreken en naar Argentière rijden in plaats van zondag. Dat betekent dat ik óf daar nog een dag langer kan zijn, lekker relaxt op de camping, óf een dag eerder naar huis kan rijden, wat ook zo z’n voordelen heeft. Ik heb er eerlijk gezegd deze keer geen spat plezier in, in wat ik aan het doen ben. Ik ben heus niet zo naïef om te denken dat dat lange lopen altijd maar leuk zou moeten en kunnen zijn, er zijn altijd momenten (vaak vrij langdurige momenten) waarop je het niet bepaald naar je zin hebt, maar die momenten worden ook altijd weer afgewisseld met geluksmomenten, of op z’n minst momenten waarop je het wel best vindt wat je aan het doen bent. De laatste blijven vandaag wel akelig lang achterwege. Als ik bedenk dat ik de hele nacht door moet lopen, en dan nog een hele dag, en daarna dan weer een hele nacht, en tot slot nog een halve dag (gesteld uiteraard dat ik de tijdslimieten nog net voor zou kunnen blijven), dan word ik wanhopig. Ik vind er echt geen flikker (excusez le mot) aan vandaag, dat is de realiteit. En dat is beslist niet te wijten aan de wedstrijd, of aan de omgeving (no excuses), maar aan het feit, of het gevoel, dat ik er niet tegen opgewassen ben. Ik maak een klassieke fout: bedenken wat de voordelen zijn van uitstappen. Dergelijke gedachten moet je jezelf helemaal niet toestaan, en in mijn wedstrijden tot nu toe heb ik nooit veel moeite hoeven doen om ze verre van me te houden. Maar nu heeft de gedachte aan stoppen zich in mijn hoofd genesteld. Erger: ik vind dat ik weleens een beetje zacht voor mezelf mag zijn door mezelf toe te staan om uit te stappen. Have mercy.

Met gejuich en koeiegebel word ik ontvangen bij Habert d’Aiguebelle (R4), op 47,1km (na in totaal 3991mD+ en 2544mD-). Vanaf R3 ben ik 3,5 uur onderweg geweest, voor dus 8,7km. Het eerste wat ik doe is nu natuurlijk mijn waterzak en flesje vullen. Terwijl mijn bak soep afkoelt, plak ik een blaar af en pak ik het roadbook. Ik was zo onaangenaam verrast doordat de stijgende hoogtemeters in de vorige passage verdeeld waren over drie hellingen, dat ik me op de volgende passage beter wil voorbereiden. Die etappe bestaat echter uit zoveel segmenten, dat ik dat onmogelijk allemaal kan onthouden. Oké, laat ik dan maar proberen op standje ‘reken je vooral niet rijk, dan kan het nooit tegenvallen’ te gaan. Twee mannen die naast me zitten, overleggen over vervoer naar het dal. Die hebben blijkbaar hier hun startnummer ingeleverd. O, dat kan ook. Maar ik heb me voorgenomen in elk geval tot Pleynet te gaan, dus geen gelul, Schreuder. Dat slappe gedoe! No mercy.

Tegen acht uur vertrek ik weer, tegelijk met wat anderen. De verzorgingspostofficial meent dat we om twaalf in Pleynet kunnen zijn, mogelijk om een uur in de morgen. Maar aangezien ik al 3,5 uur nodig had voor de vorige etappe, van 8,7km, en de volgende etappe 16,3km lang is, met 1200mD+, is vier of vijf uur gaan natuurlijk rijkelijk optimistisch gerekend. Toch hoop ik, tegen beter weten in, dat hij dat goed heeft ingeschat, en dat ik om een uur in Pleynet zal zijn. Stel dat ik doorga, dan moet ik daar voor vier uur weer vertrokken zijn. Dat geeft me, in theorie, drie uur om tanden te poetsen, te douchen, misschien even te slapen, en de gewone verzorgingspostdingen te doen. Alleen wil ik natuurlijk niet pas om vier uur vertrekken, maar om uiterlijk drie uur, om nog een klein beetje speling over te houden. Het wordt krap.

In de klim naar de Col de l’Aigleton loop ik achter een man met een plezierig tempo. Hè hè, dat is vandaag geloof ik voor het eerst dat ik me een tijdlang aan iemand op kan trekken. Het wordt heel snel donker, en hij en ik zijn de enigen die nog zonder koplamp lopen. Had ik die nou tóch maar bij de verzorgingspost al op mijn hoofd gezet. Op zeker moment is het mij te donker, en stop ik om mijn lamp te pakken. Mijn tempomaker loopt door en ik mag weer verder op eigen kracht. Het is op die col, of op de volgende, de Col de la Vache, dat ik opeens zomaar, vanuit bijna stilstand, zijwaarts val en mijn stok breek. Vloek. Al wel vijftig keer is die stok vandaag blijven steken tussen de rotsen, en elke keer voelde ik het op tijd, zodat ik hem niet brak, en ik had mezelf al gelukgewenst met het feit dat het me vandaag wéér zou lukken mijn carbonstokken heel te houden, maar dus niet. Hij is gebroken net onder het handvat, en moet volgens mij best te spalken zijn. In mijn dropbag zit genoeg sporttape; ik zal alleen een stuk hout nodig hebben. Kennelijk ben ik in die fase nog steeds niet helemaal bezweken voor de verleidelijke gedachte aan stoppen, realiseer ik me achteraf. Ik pak de stok onder het handvat beet, en dat gaat eigenlijk best. Alleen jammer dat ik later een paar keer denk dat het wel handiger kan, en blijk ik daarmee nu juist de reparatie-optie te verspelen. De stok scheurt helemaal open. Scherp spul, dat carbon. Maar: no excuses. Met één stok kun je ook lopen.

Het gaat beroerder en beroerder, en ook deze ruim 16 kilometer valt me akelig lang. Heb me natuurlijk toch weer rijk gerekend. Ik struikel. Ik verlies m’n evenwicht. Ik schop eerst een steen tegen de binnenkant van m’n linkerenkel aan, en meteen daarna tegen de buitenkant van mijn rechterenkel (al is het me een raadsel hoe ik dat klaarspeel). Vervolgens sla ik keihard met m’n stok tegen diezelfde rechterenkel. Maag en darmen zijn het uiteraard heel erg niet eens met wat ik aan het doen ben. Ik moet heel nodig poepen, maar het terrein leent zich daar totaal niet voor. Uit arren moede ga ik op een bepaald moment toch maar een paar meter boven het pad zitten, en doe mijn koplamp uit, zodat ik niet al te zeer te kijk zit voor de andere lopers. Ik zit zo ongemakkelijk dat de aandrang verdwijnt, maar ik vergeet niet om even naar de prachtige sterrenhemel te kijken (het kan wél, Hans!). Waarom is die hemel in de bergen altijd zoveel mooier dan thuis in Nederland? De laatste ehbo’er die ik tegenkom, vraagt me of het wel gaat. Ik zeg dat het niet best gaat, maar dat ik Pleynet wel zal halen en dat ik daar uitstap. Ik denk natuurlijk dat ik er bijna ben en even natuurlijk is dat niet het geval. Het laatste stuk is niet zo moeilijk meer, maar ik presteer het nog steeds om regelmatig (bijna) te struikelen. Eén uur ga ik zeker niet halen. Stel dat ik er om twee uur ben, kan ik dan nog verder? Ik gun mezelf dan niet de tijd om nog te slapen, en vind ik het wel verantwoord om zonder slaap verder te gaan? Lijkt me niet. Ik ben kapot. Ik val steeds net niet, en het is me echt geen ongeluk waard. Nee, ik moet stoppen, dat is wel duidelijk. Nu ook die stok nog kapot is…

Het smalle paadje komt, voor m’n gevoel na uren en uren, uit op een bosweg. Hèhè, we zijn er. Om de hoek ligt natuurlijk de post. Er staat iemand van de organisatie. Een medeloper vraagt hem hoe ver het nog is. Maar dat is toch duidelijk? Hooguit nog 200 meter. “Twee kilometer” zegt de organisatiemeneer. Wát? Twee? Als in 2? Kílometer? Het is dat ik niet mag vloeken van mijn moeder, maar anders… Ach, nog maar twintig minuten, zegt de man er geruststellend achteraan. Ja, bekijk het effe. Echt niet dat ik nog twintig minuten ga lopen tot ik bij de post ben. Ik begin met hardlopen, onderwijl bedenkend dat ik dat ook zou doen als Pleynet de officiële finish was, en dat het dan best raar is om het niet te doen nu Pleynet (R5, na 63,4km, 5197mD+, 4022mD-) slechts mijn Waterloo zal zijn. Hardlopen kan hier namelijk. Met gemak zelfs. Al valt het me dan wel weer zwaar om het de volle twee kilometer lang vol te houden. Maar wat ben ik blij dat ik het gedaan heb, want wat schetst mijn verbazing als ik bij de post aankom en Jonathan daar net wil vertrekken. Hij is er al een tijdje, en heeft gegeten, gedoucht en een tijdje geslapen. Bofkont. Maar wat ben ik ontzettend blij om hem te zien, wat doet me dat goed. Ik vertel hem dat ik stop. Ik ben kapot, maar dat is hij ook. “Ik heb geen reden om te stoppen, dus ik ga verder,” zegt hij. Oeps, dat wil ik niet horen. Heel snel overtuig ik mezelf ervan dat ik heel veel redenen heb om te stoppen, maar een deel van me weet best dat ik ook door zou kunnen gaan, als ik dat per se zou willen. No excuses. Ik snoer dat laatste deel van me de mond.

Jonathan vertrekt. Voor de vorm ga ik eerst iets eten en drinken, voor ik definitief besluit wat ik doe. Misschien had ik me ook nog eerst moeten douchen, schone kleren aan, tandenpoetsen, maar voor het idee om verder te lopen, heb ik eigenlijk geen ruimte meer in mijn hoofd. De stopgedachte heeft om zich heen gevreten. Ik kan me niet meer opladen. Ik lever mijn startnummer in.

Op zaterdagochtend drink ik koffie met Hans, die al eerder in de race blijkt te zijn uitgestapt. We vinden bevestiging bij elkaar dat het echt een heel zware wedstrijd is, en dat we blij zijn dat we uitgestapt zijn. Ik breek m’n tent af en rijd naar Argentière, waar ik ‘m weer opzet. Ik voel me verrot en ben weliswaar teleurgesteld, maar voel geen spijt. Zó moe. Geen enkele genade kent die wedstrijd.

Het eerste wat ik doe als ik op zondagmorgen, na elf uur slaap, wakker word, is het roadbook pakken om de etappe na Pleynet op te zoeken. Gatverdarrie, blauw en groen, nog een stuk asfalt in het begin ook, en pas op het laatst een paar kilometer rood. Ik had dus makkelijk door kunnen lopen. Al was het maar tot Gleyzin.

Mijn rugzak zit stampvol. Dat vindt ook de man die zou moeten controleren of ik al het verplichte materiaal bij me heb. Ik weet hem er gemakkelijk van te overtuigen dat dat het geval is, zonder dat ik ook maar iets hoef te laten zien. Er valt natuurlijk wat voor te zeggen om de materiaalcheck pas vlak voor de start te doen, en niet al bij het ophalen van het startnummer, zoals ik tot nu toe gewend ben, maar ik moet er niet aan denken om nu nog mijn rugzak open te moeten maken om mijn ehbo-setje eruit op te diepen – en waar heb ik mijn handschoenen ook alweer gestopt?

In de aanloop naar deze wedstrijd heb ik maar één pre-racedroom gehad. Meestal verdwaal ik in dergelijke dromen – vaak ergens in een groot gebouw waar de wedstrijd in die droom doorheen loopt – maar deze keer droom ik over materiaal dat ik, vlak voor de start, niet bij me blijk te hebben. Een pre-pre-racedroom dus eigenlijk. Het hele gedoe vóór de start vind ik ook in werkelijkheid het meest stressvolle gedeelte van de hele wedstrijd. Als je eenmaal loopt, moet je het doen met de spullen die je uiteindelijk besloten hebt mee te nemen. Vaak te veel, soms te weinig. Verder is het dan alleen nog maar een kwestie van doorgaan, steeds maar doorgaan, de ene voet voor de andere, tot je bij de finish bent. Niet te veel nadenken. Niet te veel op je klokje kijken. Niet gaan piekeren over hoe ver je nog moet. Niet gaan twijfelen of je dat wel kunt en of je het nog wel leuk vindt. Gewoon lopen. Doorgaan, steeds maar doorgaan.

Het is prachtig weer, maar als ik er voor het gemak van uitga dat dat de hele dag zo zal blijven, word ik door het startpraatje uit de droom geholpen. Aan het begin van de middag slaat het om, dan krijgen we slecht weer. Wat er vervolgens in de tussenperiode zal gebeuren, is me niet helemaal duidelijk, maar in de avond zal het gaan regenen en dat zal het dan de hele nacht blijven doen, zo is de voorspelling. Het zij zo. Ook ik loop liever met mooi weer, maar als het regent, vind ik het nog steeds leuk. Meestal dan. Na de start loop ik in de buurt van Edwin en Matthew. Zij praten. Voor mij is het daarvoor nog te vroeg – het gezellige deel van mijn karakter slaapt nog. Geen koffie gehad ook, dat helpt niet. Mijn benen voelen niet onaardig, maar qua gemoed moet ik er nog een beetje inkomen. Gelukkig heb ik daar nog even de tijd voor, ik heb aardig wat uurtjes voor de boeg. Het eerste stuk is mooi en niet al te zwaar, het glooit wat. Bij de verzorging ligt heerlijke taart, goed voor m’n humeur. Ik moet vanaf het begin goed eten vandaag, heb ik me voorgenomen. Bij de laatste lange duurloop, de Deventer-Arnhem Trail met Hannah, ging dat weer eens mis, met als gevolg dat na een paar uur de fut eruit was bij me. Op een bepaald moment lukt eten niet meer goed, dan heb ik nog wel honger, maar totaal geen trek meer – het is zaak om, tot het zover is, zoveel mogelijk brandstof binnen te krijgen. Taart helpt.

Met z’n drieën gaan we verder. Inmiddels ben ik wakker, en praat ik bij met Matthew, die ik al lang niet gesproken heb. Er zit een venijnig klimmetje in dit deel en ik merk dat ik moet terugschakelen in tempo. Ik kan best gestaag doorlopen, maar ik kan het niet al te snel. Zijn dat die zwakke bovenbenen van me? De laatste afdaling voor post 2 is echter nog venijniger. Het gaat een grashelling af, die zo steil is dat ik me niet durf te laten gaan, en dat continue inhouden, de rem erop, is de pest voor je bovenbenen en knieën. Gelukkig hebben ze bij de verzorging weer taart, Käsetorte deze keer. Het leven is goed. En is het hier dat ze die heerlijke zoute stukjes stokbrood met kaas hebben? Of is dat pas bij post 3? Ik herinner me van dit gedeelte weinig – wellicht een teken dat de tocht nu echt begonnen is.

Ik loop met Matthew een steile en modderige helling op. We zijn bezig met de eerste lange klim, van zo’n 1000 hoogtemeters. Het begint te regenen, en Matthew stopt, net als vele anderen, om zijn regenjas aan te trekken. Ik gok erop dat het mee zal vallen, en wacht nog even. Het is altijd meteen zo warm, met een regenjas aan. Het valt echter niet mee, en even later ga ook ik overstag. Na een afdaling van een paar honderd meter gaat het weer omhoog. De wind trekt aan, de regen verandert in hagel, en ik krijg spijt van mijn korte broek. Mijn benen worden ijskoud, is dit nog verstandig? Ik besluit van niet, en stop om een lange tight aan te trekken. Of nee, bij nader inzien trek ik mijn regenbroek aan. Daarbij kan ik mijn schoenen aanhouden, en bovendien houd ik de tight dan mooi droog voor later. Het slechte weer maakt het hoogalpiene gevoel alleen maar sterker, en ik geniet. Ik kan me niet voorstellen dat er iets mooiers bestaat dan dit door de bergen lopen. Zo simpel is het leven.

Vlak voor we boven zijn, staat er een waarschuwingsbord dat zegt dat er een ‘Gefährliche Strecke’ aankomt en dat we voorzichtig moeten zijn. Bij de eerste stap deze gevaarlijke passage in (het is nogal modderig, en dus glad), laat een man mij hem voorbij gaan, met de verklaring dat hij uit Hamburg komt, en dus geen mogelijkheid heeft dit te oefenen. Ha! Normaal gesproken zou ik iets dergelijks niet zeggen, maar nu kan ik het toch niet laten om te zeggen dat ik uit Nederland kom, en dus gelukkig legio mogelijkheden heb om dit soort werk te oefenen. De afdaling is lang, en vergt de nodige concentratie. Over een sneeuwveld heeft men een touw bevestigd. Een loper gaat op zijn kont naar beneden, en probeert mij ervan te overtuigen dat ook te doen. Ik houd liever de controle in eigen hand, en blijf op mijn voeten staan. Het eerste gedeelte doe ik net als anderen, met mijn gezicht naar de berg en met het touw in de hand naar beneden. Dat loopt belabberd. De tweede helft kijk ik eens goed naar de sneeuw, en bedenk dat ik liever zou doen wat ik anders doe: gewoon gezicht naar beneden, hakken in de sneeuw en stappen maar. Als de sneeuw hard zou zijn, zou ik waarschijnlijk blij zijn geweest met het touw, maar nu maakt het de zaken nodeloos ingewikkeld.

We komen uit op zo’n saai, breed pad – een jeeproad, zeg ik altijd; een ‘Schotterweg,’ volgens de legenda bij het routekaartje. Het weer is inmiddels weer omgeslagen, en ik heb last van die regenbroek. Bovendien moet ik plassen, dus ik zoek een plekje waar ik dat laatste kan doen en dan ook meteen die broek uit kan trekken. Dan blijkt dat ik hem achterstevoren had aangetrokken, vandaar dat hij zo vervelend zat. Blij dat ik weer blote benen heb. De zon schijnt. Bij post 4 nemen de lopers het ervan, zo te zien. Allerlei mensen zitten en liggen in het gras. Ik tref er tot mijn verbazing Christian aan, die besloten heeft te stoppen. Edwin, die hem al langer kent, vertelde me dat hij een goede hardloper is. Een hardloper echter die zich verkeken heeft op het hardloopgehalte van deze Zugspitz Ultratrail en zegt dat de beklimmingen hem zoveel kracht gekost hebben, dat hij daarna niet meer in staat was om nog hard te lopen. Niet geheel ten onrechte merkt hij op dat dit meer met bergwandelen te maken heeft dan met hardlopen. Het is juist de combinatie van die twee waar ik zoveel plezier in heb, denk ik. Kort na mij arriveert Matthew, en even later ook Hans Lems. Het doet me deugd die laatste te zien, want dat is zo’n plezierige mafkees waar ik altijd erg om moet lachen. Mocht ik nog enige wedstrijdspanning voelen, dan lost die op die manier vanzelf op. Van de weeromstuit neem ik hier wel wat langer pauze dan ik eigenlijk van plan was. Matthew weet te vertellen dat Kim Baner bij de Supertrail XL gevallen is, en noodgedwongen is uitgestapt. Zij loopt daarmee de kwalificatie voor het WK Ultratrail mis. Erg jammer voor haar, maar wel weer leuk dat Janne Geurts, die wij op de camping ontmoet hebben, dan waarschijnlijk van start zal mogen op het WK.

Ik vertrek weer samen met Matthew. Nog een keer klimmen we naar 2000 meter, daarna volgt een afdaling naar (onder de) 1000 meter, waar op post 5 (op 53 km) de dropbags liggen, en een relatief vlak deel begint dat doorloopt tot post 8 op 82 km. We hebben nog een mooi stukje alpien terrein voor de kiezen. Mijn verwachtingen over de fraaiheid van het parcours waren niet zo hooggespannen, maar tot nu toe valt het me reuze mee. De zwaarte valt me echter nogal tegen. Of die valt juist ook mee, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. De Zugspitz Ultra heeft niet de naam heel zwaar te zijn. 5400 hoogtemeters op een afstand van ruim 100 km is dan ook niet echt veel. Een groot deel van het parcours is vrij vlak. Wat ik me wel gerealiseerd heb, is dat dat laatste voor mij mogelijk niet echt gunstig is, omdat ik dan geacht word een hele tijd achter elkaar hard te lopen, waar ik nu eenmaal niet zo goed in ben, maar wat ik me níet heb gerealiseerd, is dat het ook betekent dat de hoogtemeters díe er zijn, daardoor feitelijk verdeeld zijn over slechts 70 km. Dat betekent dat er, inderdaad, toch een paar best pittige beklimmingen in zitten. Wat ik niet weet, is of de omstandigheden dit jaar speciaal zwaar zijn, maar ik weet wel dat de modder me na een poosje de neus uitkomt. Dat glibberen en glijden kost behoorlijk wat energie. Nou ja, net goed, vind ik dat voor mezelf. Moet ik maar niet zo blasé zijn om te denken dat ik na het tochtje bij de Mont Blanc en na de Verbier-Saint Bernard deze relatief eenvoudige bergloop wel eventjes als training weg kan tikken. Onderschat nooit een 100 km.

Ondanks alle ongemakken – het regent inmiddels weer, ik ben aan het hannesen met m’n kleding, met m’n stokken, met protesterende darmen, schuurplekken, een blaar (eentje slechts!) – loopt het vrij aardig tot post 7 (op 68 km). Daarna beleef ik tot post 9, op 89 km (en 1600 meter hoogte), wel even een momentje waarop ik het niet zo leuk meer vind allemaal. Oké, een iets langer momentje dan. Als ik bij post 8 wegloop (de eerste waarbij ik Matthew niet meer ontmoet), merk ik dat ik het koud heb. Ik heb nog steeds mijn ‘coole’ crafthemdje en de losse armstukken aan, onder mijn regenjas. Alles is doorweekt. Waarom heb ik in vredesnaam bij de post niet even een thermoshirt aangetrokken? Loop ik me nog warm? Het lijkt er niet op. Dan maar een verkleedsessie langs het pad. Met moeite krijg ik het thermoshirt over mijn natte lijf. Het is iets lekkerder dan zónder, maar echt behaaglijk wordt het niet. Shit. Ik realiseer me dat dat ook nog kan, dat je gewoon onderkoeld raakt en daarom een tocht niet uit zou kunnen lopen. Niet dat ik denk dat dat nu gebeuren zal, maar voor het eerst heb ik onderschat hoe koud je kunt worden, wanneer alles nat en klam is. Blij dat ik wél mijn regenbroek heb meegenomen, ondanks het extra gewicht.

De klim tussen de posten 8 en 9 is niet heel zwaar. Bij post 9 word ik direct voorzien van tomatensoep en warme thee. Gelukkig krijg ik gewoon een plastic bekertje in mijn handen gedrukt, en hoef ik geen moeite te doen mijn eigen beker uit m’n rugzak te vissen. Ik probeer zoveel mogelijk te eten. Hartige dingen, daar heb ik steeds trek in. Ik blijf maar rillen, en wil niet te lang wachten met het laatste rondje voor de afdaling. Een rondje van krap 7 kilometer, en 400 hoogtemeters (+ en -). Ik vraag welke kant ik op moet. De vrijwilliger wijst, en zegt dat ik door de tent heen moet. Door de tent? O juist, daar staat een tent. Wtf – staat daar gewoon een kachel te loeien en staan er ligstoelen om even bij te komen. Die soep en thee waren superlekker, en geen kwaad woord over de mensen die ze staan uit te delen, noch over welke andere vrijwilliger dan ook, maar heeft nou werkelijk niemand kunnen bedenken dat lopers die aankomen even gewezen zouden moeten worden op deze opwarmmogelijkheid? In de tent staat iemand zijn reddingsdeken om zijn bovenlichaam te wikkelen, onder zijn jas. Even vraag ik me af of ik dat ook zou moeten doen, maar het is genoeg te weten dat ik dat altijd nog kan doen, mocht het nodig zijn. De warmte in de tent is aangenaam, maar ik wil nog steeds door en blijf dus niet lang hangen.

Het eerste deel van het rondje is saai, maar makkelijk. Weer over zo’n breed pad. De ene skilift na de andere passeer ik. Gelukkig is het nacht, zodat ik niet al te veel last heb van de treurige aanblik die zo’n skigebied doorgaans biedt. Ik voel me eindelijk weer redelijk, en heb kennelijk voldoende energie om te oordelen over de route. Dit is echt een prutsrondje, ben ik in mezelf aan het mopperen. Zo schiet het ook niet op met de hoogtemeters, als ze ons over zo’n flauw pad sturen. Niks aan. Dan hoor ik links van me water druppen. Ik kijk opzij en blijk vlak naast een loodrechte rotswand te lopen. Ah, toch niet zo saai hier als ik dacht… Even later rechts ook zo’n rotswand. Best mooi hier eigenlijk. De afdaling is van een ander kaliber. Smal paadje, rotsachtig, maar ook nog steeds nat en modderig. Een loper gaat me voorbij met de woorden dat het hier gevaarlijk is. Dat beaam ik. Maar jij loopt nog wel steeds hard, knakker, denk ik erachteraan. Zelf durf ik dat niet, in dit stadium van de race. Veel te bang om te struikelen over een van die uitstekende rotspunten.

Natuurlijk duurt het rondje langer dan gehoopt, maar ik kom ‘vanzelf’ weer bij de verzorgingspost aan. Deze keer ga ik eerst de warme tent in, om de batterijen van mijn lamp te vervangen (uit onwennigheid heb ik niet de economische stand gebruikt, waardoor de batterijen veel eerder leeg zijn dan ik had verwacht), en om eindelijk mijn telefoon eens te pakken om te zien of ik een berichtje van Edwin heb. Inderdaad, dat heb ik. Uitgestapt op 80 km. Shit, maar om eerlijk te zijn, heb ik er deze keer wel begrip voor. Toch kom ik zelf geen moment in de verleiding, niet echt. Waar dat aan ligt, weet ik eigenlijk niet, maar stoppen komt gewoon niet in me op, al ben ik me heus wel bewust van die mogelijkheid, en al heb ik het deze keer best een tijdlang niet echt reuze naar mijn zin gehad. Edwin zal bij de finish op me wachten. Dat is fijn, erg fijn, want lopen in m’n eentje is één, maar finishen helemaal in m’n uppie lijkt me altijd een beetje een treurige toestand. Bovendien zie ik, mijn stoere praat vooraf ten spijt, een beetje op tegen de 3 kilometer die ik dan nog zou moeten lopen naar de camping.

Ik stop m’n telefoon weg, giet nog een tomatensoep naar binnen en begin aan de afdaling. Nog 6 km te gaan. De finish binnen handbereik, maar dat is van ondergeschikt belang. Ik loop in de bergen, de dag breekt aan en voorzichtig beginnen de vogels te zingen.